Specjalizacje

Odszkodowania

Docho­dzi­my odszko­do­wań komu­ni­ka­cyj­nych z OC spraw­cy wypad­ku w związ­ku ze śmier­cią, dozna­niem uszczerb­ku na zdro­wiu lub utra­tą, znisz­cze­niem bądź uszko­dze­niem mie­nia. Uzy­sku­je­my rów­nież odszko­do­wa­nia za wypa­dek w pra­cy (rosz­cze­nia uzu­peł­nia­ją­ce) w opar­ciu o prze­pi­sy pra­wa cywil­ne­go. W imie­niu naszych klien­tów docho­dzi­my odszko­do­wań za błę­dy medycz­ne, w tym zwro­tu kosz­tów lecze­nia, a tak­że utra­co­nych docho­dów.

Zobacz wię­cej

Windykacja

W imie­niu naszych klien­tów pro­wa­dzi­my win­dy­ka­cję należ­no­ści. Czu­wa­my nad pra­wi­dło­wo­ścią prze­bie­gu pro­ce­su egze­ku­cji. Zle­ca­my komor­ni­kom poszu­ki­wa­nie mająt­ku dłuż­ni­ka. Współ­pra­cu­je­my z komor­ni­ka­mi oraz detek­ty­wa­mi dzia­ła­ją­cy­mi na tere­nie całe­go kra­ju. Wystę­pu­je­my ze skar­gą pau­liań­ską w celu uzna­nia za bez­sku­tecz­ną czyn­no­ści praw­nej dłuż­ni­ka doko­na­nej z pokrzyw­dze­niem wie­rzy­cie­li.

Zobacz wię­cej

Doradztwo gospodarcze

Zapew­nia­my doradz­two gospo­dar­cze m.in. w nastę­pu­ją­cych dzie­dzi­nach: fuzje i prze­ję­cia, umo­wy han­dlo­we, pra­wo pra­cy, zamó­wie­nia publicz­ne, wła­sność inte­lek­tu­al­na, pra­wo kon­ku­ren­cji i kon­su­menc­kie, ochro­na danych oso­bo­wych, finan­so­wa­nie pro­jek­tów, restruk­tu­ry­za­cja, nie­ru­cho­mo­ści, ochro­na śro­do­wi­ska, pra­wo Unii Euro­pej­skiej, nowe tech­no­lo­gie, tele­ko­mu­ni­ka­cja oraz pra­wo mediów.

Zobacz wię­cej

Wię­cej

Windykacja

Narzędzia windykacyjne

Pro­wa­dzi­my win­dy­ka­cję należ­no­ści naszych klien­tów i to zarów­no win­dy­ka­cję polu­bow­ną, jak rów­nież win­dy­ka­cję sądo­wą. Jed­nym z narzę­dzi win­dy­ka­cyj­nych, któ­ry­mi posłu­gu­ją się nasi win­dy­ka­to­rzy jest wywiad gospo­dar­czy, w ramach któ­re­go poszu­ku­je­my ukry­te­go mająt­ku dłuż­ni­ków. Celem wspar­cia pro­ce­su win­dy­ka­cyj­ne­go prze­ka­zu­je­my do biur infor­ma­cji gospo­dar­czej infor­ma­cje o zobo­wią­za­niach dłuż­ni­ków.

Postępowanie sądowe

Ofe­ru­je­my na tere­nie całe­go kra­ju zastęp­stwo pro­ce­so­we klien­tów zarów­no przed sąda­mi powszech­ny­mi i admi­ni­stra­cyj­ny­mi, Sądem Naj­wyż­szym, Try­bu­na­łem Kon­sty­tu­cyj­nym, jak rów­nież przed sąda­mi arbi­tra­żo­wy­mi. Dokła­da­my sta­rań, aby w mia­rę moż­li­wo­ści spra­wy spor­ne roz­wią­zy­wać w dro­dze media­cji bądź postę­po­wa­nia pojed­naw­cze­go. Skła­da­my wnio­ski do sądu o udzie­le­nie zabez­pie­cze­nia w szcze­gól­no­ści w przy­pad­ku, gdy brak zabez­pie­cze­nia unie­moż­li­wi lub poważ­nie utrud­ni wyko­na­nie zapa­dłe­go w spra­wie orze­cze­nia. Zgła­sza­my sędzie­mu-komi­sa­rzo­wi wie­rzy­tel­no­ści naszych klien­tów, któ­rzy chcą uczest­ni­czyć w postę­po­wa­niu upa­dło­ścio­wym.

Postępowanie egzekucyjne

Po uzy­ska­niu przez nas tytu­łu egze­ku­cyj­ne­go (np. wyro­ku) skła­da­my do sądu wnio­sek o nada­nie tytu­ło­wi egze­ku­cyj­ne­mu klau­zu­li wyko­nal­no­ści. W postę­po­wa­niach egze­ku­cyj­nych współ­pra­cu­je­my z komor­ni­ka­mi oraz detek­ty­wa­mi dzia­ła­ją­cy­mi na tere­nie całe­go kra­ju. W celu prze­pro­wa­dze­nia sku­tecz­nej win­dy­ka­cji czu­wa­my nad pra­wi­dło­wo­ścią prze­bie­gu pro­ce­su egze­ku­cji.

Nale­ży pod­kre­ślić, iż tytuł wyko­naw­czy (tytuł egze­ku­cyj­ny zaopa­trzo­ny w klau­zu­lę wyko­nal­no­ści) wysta­wio­ny prze­ciw­ko dłuż­ni­ko­wi pozo­sta­ją­ce­mu w związ­ku mał­żeń­skim jest pod­sta­wą do pro­wa­dze­nia egze­ku­cji nie tyl­ko z mająt­ku oso­bi­ste­go dłuż­ni­ka, lecz w szcze­gól­no­ści tak­że z pobra­ne­go przez nie­go wyna­gro­dze­nia za pra­cę lub docho­dów uzy­ska­nych z pro­wa­dze­nia przez nie­go innej dzia­łal­no­ści zarob­ko­wej. Zawar­cie umo­wy mająt­ko­wej mał­żeń­skiej, mocą któ­rej roz­sze­rzo­no wspól­ność mająt­ko­wą, nie wyłą­cza pro­wa­dze­nia egze­ku­cji z tych skład­ni­ków mająt­ku, któ­re nale­ża­ły­by do mająt­ku oso­bi­ste­go dłuż­ni­ka, gdy­by umo­wy takiej nie zawar­to.

Nota­be­ne w przy­pad­ku egze­ku­cji ze wspól­ne­go mająt­ku wspól­ni­ków spół­ki pra­wa cywil­ne­go wystę­pu­je­my o tytuł egze­ku­cyj­ny wyda­ny prze­ciw­ko wszyst­kim wspól­ni­kom. W imie­niu naszych klien­tów wysy­ła­my do komor­ni­ków wnio­ski o wsz­czę­cie egze­ku­cji, a w razie potrze­by zle­ca­my tak­że komor­ni­kom poszu­ki­wa­nie mająt­ku dłuż­ni­ka. Sto­sow­nie do sytu­acji wnio­sku­je­my o prze­pro­wa­dze­nie egze­ku­cji świad­czeń pie­nięż­nych z rucho­mo­ści, z wyna­gro­dze­nia za pra­cę, z rachun­ków ban­ko­wych, z wie­rzy­tel­no­ści, z innych praw mająt­ko­wych, jak rów­nież z nie­ru­cho­mo­ści. W przy­pad­ku egze­ku­cji z nie­ru­cho­mo­ści czu­wa­my nad jej prze­bie­giem na wszyst­kich eta­pach egze­ku­cji, począw­szy od zaję­cia, poprzez doko­na­nie opi­su i osza­co­wa­nia, licy­ta­cję, przy­bi­cie, przy­są­dze­nie wła­sno­ści, a na podzia­le sumy uzy­ska­nej z egze­ku­cji skoń­czyw­szy. Pro­wa­dzi­my win­dy­ka­cję wno­sząc w razie potrze­by o prze­pro­wa­dze­nie egze­ku­cji ze skład­ni­ków mająt­ku przed­się­bior­stwa dłuż­ni­ka, o usta­no­wie­nie zarzą­du przy­mu­so­we­go nad przed­się­bior­stwem albo o sprze­daż przed­się­bior­stwa.

Dążąc do prze­pro­wa­dze­nia sku­tecz­nej win­dy­ka­cji skła­da­my w sądzie rów­nież wnio­ski o naka­za­nie dłuż­ni­ko­wi wyja­wie­nia mająt­ku (czy­li do zło­że­nia wyka­zu mająt­ku z wymie­nie­niem rze­czy i miej­sca, gdzie się znaj­du­ją, przy­pa­da­ją­cych mu wie­rzy­tel­no­ści i innych praw mająt­ko­wych) w szcze­gól­no­ści gdy zaję­ty w egze­ku­cji mają­tek dłuż­ni­ka nie roku­je zaspo­ko­je­nia egze­kwo­wa­nych należ­no­ści.

Jeże­li egze­ku­cja prze­ciw­ko spół­ce z ogra­ni­czo­ną odpo­wie­dzial­no­ścią oka­że się bez­sku­tecz­na, pro­wa­dzi­my win­dy­ka­cję, w imie­niu naszych klien­tów, wobec człon­ków zarzą­du, któ­rzy odpo­wia­da­ją soli­dar­nie za zobo­wią­za­nia spół­ki.

Skarga pauliańska

W celu uzna­nia za bez­sku­tecz­ną czyn­no­ści praw­nej dłuż­ni­ka doko­na­nej z pokrzyw­dze­niem naszych klien­tów (wie­rzy­cie­li) wystę­pu­je­my z tzw. powódz­twem pau­liań­skim (skar­ga pau­liań­ska), prze­ciw­ko oso­bie trze­ciej, któ­ra wsku­tek tej czyn­no­ści uzy­ska­ła korzyść mająt­ko­wą. Każ­dy z wie­rzy­cie­li może bowiem żądać w takiej sytu­acji uzna­nia tej czyn­no­ści za bez­sku­tecz­ną w sto­sun­ku do nie­go, jeże­li dłuż­nik dzia­łał ze świa­do­mo­ścią pokrzyw­dze­nia wie­rzy­cie­li, a oso­ba trze­cia o tym wie­dzia­ła lub przy zacho­wa­niu nale­ży­tej sta­ran­no­ści mogła się dowie­dzieć. Jed­nak­że w sytu­acji, w któ­rej oso­ba trze­cia roz­po­rzą­dzi­ła uzy­ska­ną korzy­ścią, pro­wa­dzi­my w imie­niu wie­rzy­cie­li win­dy­ka­cję bez­po­śred­nio prze­ciw­ko oso­bie, na któ­rej rzecz roz­po­rzą­dze­nie nastą­pi­ło, jeże­li oso­ba ta wie­dzia­ła o oko­licz­no­ściach uza­sad­nia­ją­cych uzna­nie czyn­no­ści dłuż­ni­ka za bez­sku­tecz­ną albo jeże­li roz­po­rzą­dze­nie było nie­od­płat­ne.

Nale­ży pod­kre­ślić, iż czyn­ność praw­na dłuż­ni­ka jest doko­na­na z pokrzyw­dze­niem wie­rzy­cie­li, jeże­li wsku­tek tej czyn­no­ści dłuż­nik stał się nie­wy­pła­cal­ny albo stał się nie­wy­pła­cal­ny w wyż­szym stop­niu, niż był przed doko­na­niem czyn­no­ści. Jeże­li wsku­tek czyn­no­ści praw­nej dłuż­ni­ka doko­na­nej z pokrzyw­dze­niem wie­rzy­cie­li uzy­ska­ła korzyść mająt­ko­wą oso­ba będą­ca w bli­skim z nim sto­sun­ku, domnie­my­wa się, że oso­ba ta wie­dzia­ła, iż dłuż­nik dzia­łał ze świa­do­mo­ścią pokrzyw­dze­nia wie­rzy­cie­li. Z powyż­szym domnie­ma­niem mamy rów­nież do czy­nie­nia, jeże­li wsku­tek czyn­no­ści praw­nej dłuż­ni­ka doko­na­nej z pokrzyw­dze­niem wie­rzy­cie­li korzyść mająt­ko­wą uzy­skał przed­się­bior­ca pozo­sta­ją­cy z dłuż­ni­kiem w sta­łych sto­sun­kach gospo­dar­czych.

W dodat­ku jeże­li wsku­tek czyn­no­ści praw­nej doko­na­nej przez dłuż­ni­ka z pokrzyw­dze­niem wie­rzy­cie­li oso­ba trze­cia uzy­ska­ła korzyść mająt­ko­wą bez­płat­nie, wie­rzy­ciel może żądać uzna­nia czyn­no­ści za bez­sku­tecz­ną, cho­ciaż­by oso­ba ta nie wie­dzia­ła i nawet przy zacho­wa­niu nale­ży­tej sta­ran­no­ści nie mogła się dowie­dzieć, że dłuż­nik dzia­łał ze świa­do­mo­ścią pokrzyw­dze­nia wie­rzy­cie­li. Jeże­li w chwi­li daro­wi­zny dłuż­nik był nie­wy­pła­cal­ny, domnie­my­wa się, iż dzia­łał ze świa­do­mo­ścią pokrzyw­dze­nia wie­rzy­cie­li. To samo doty­czy wypad­ku, gdy dłuż­nik stał się nie­wy­pła­cal­ny wsku­tek doko­na­nia daro­wi­zny.

Powyż­sze ma zasto­so­wa­nie rów­nież w przy­pad­ku, gdy dłuż­nik dzia­łał w zamia­rze pokrzyw­dze­nia przy­szłych wie­rzy­cie­li. Jeże­li jed­nak oso­ba trze­cia uzy­ska­ła korzyść mająt­ko­wą odpłat­nie, wie­rzy­ciel może żądać uzna­nia czyn­no­ści za bez­sku­tecz­ną tyl­ko wte­dy, gdy oso­ba trze­cia o zamia­rze dłuż­ni­ka wie­dzia­ła.

Nale­ży pod­kre­ślić, iż wie­rzy­ciel, wzglę­dem któ­re­go czyn­ność praw­na dłuż­ni­ka zosta­ła uzna­na za bez­sku­tecz­ną, może z pierw­szeń­stwem przed wie­rzy­cie­la­mi oso­by trze­ciej docho­dzić zaspo­ko­je­nia z przed­mio­tów mająt­ko­wych, któ­re wsku­tek czyn­no­ści uzna­nej za bez­sku­tecz­ną wyszły z mająt­ku dłuż­ni­ka albo do nie­go nie weszły. Nota­be­ne oso­ba trze­cia, któ­ra uzy­ska­ła korzyść mająt­ko­wą wsku­tek czyn­no­ści praw­nej dłuż­ni­ka doko­na­nej z pokrzyw­dze­niem wie­rzy­cie­li, może zwol­nić się od zadość­uczy­nie­nia rosz­cze­niu wie­rzy­cie­la żąda­ją­ce­go uzna­nia czyn­no­ści za bez­sku­tecz­ną, jeże­li zaspo­koi tego wie­rzy­cie­la albo wska­że mu wystar­cza­ją­ce do jego zaspo­ko­je­nia mie­nie dłuż­ni­ka.

W razie jakich­kol­wiek pytań lub wąt­pli­wo­ści zachę­ca­my do kon­tak­tu z Kan­ce­la­rią Praw­ną.

Masz pyta­nia lub wąt­pli­wo­ści?

Zadzwoń

801 50 10 50

Odszkodowania

Odszkodowania komunikacyjne

Uzy­sku­je­my odszko­do­wa­nia z OC posia­da­czy pojaz­dów w przy­pad­ku, gdy posia­dacz lub kie­ru­ją­cy pojaz­dem są obo­wią­za­ni do napra­wie­nia szko­dy, spo­wo­do­wa­nej ruchem tego pojaz­du, w związ­ku ze śmier­cią, dozna­niem uszczerb­ku na zdro­wiu bądź utra­tą, znisz­cze­niem lub uszko­dze­niem mie­nia. Uzy­sku­je­my odszko­do­wa­nia powy­pad­ko­we z OC spraw­cy wypad­ku m.in. z tytu­łu ponie­sio­ne­go uszczerb­ku na zdro­wiu, utra­co­nych docho­dów, jak rów­nież ponie­sio­nych kosz­tów lecze­nia. W związ­ku z uszko­dze­niem pojaz­du docho­dzi­my tak­że odszko­do­wań z AC (auto­ca­sco).

Zobacz wię­cej

Odszkodowanie za wypadek w pracy

Docho­dzi­my odszko­do­wań z tytu­łu wypad­ków w pra­cy (rosz­czeń uzu­peł­nia­ją­cych) w opar­ciu o prze­pi­sy pra­wa cywil­ne­go. W przy­pad­ku dozna­nia uszczerb­ku na zdro­wiu uzy­sku­je­my zadość­uczy­nie­nie pie­nięż­ne za dozna­ną krzyw­dę. Nale­ży pod­kre­ślić, iż pra­co­daw­ca pono­si odpo­wie­dzial­ność za szko­dę dozna­ną przez pra­cow­ni­ka w wyni­ku wypad­ku w pra­cy, wów­czas gdy do wypad­ku doszło wsku­tek zor­ga­ni­zo­wa­niu pra­cy w spo­sób nie­pra­wi­dło­wy, nie roz­po­zna­niu real­nych zagro­żeń przy wyko­ny­wa­niu pra­cy albo nie wyeli­mi­no­wa­niu zagro­żeń, mimo ich roz­po­zna­nia, np. nie­do­peł­nie­niu cią­żą­cych na pra­co­daw­cy obo­wiąz­ków w dzie­dzi­nie bez­pie­czeń­stwa i higie­ny pra­cy.

Zobacz wię­cej

Odszkodowania za błędy medyczne

W imie­niu naszych klien­tów uzy­sku­je­my odszko­do­wa­nia za błę­dy medycz­ne. Docho­dzi­my od spraw­cy szko­dy zwro­tu kosz­tów lecze­nia i pogrze­bu temu, kto je poniósł, jeże­li wsku­tek dozna­nia uszczerb­ku na zdro­wiu nastą­pi­ła śmierć poszko­do­wa­ne­go. Nale­ży pod­kre­ślić, iż lekarz odpo­wia­da na zasa­dzie winy, a zatem z błę­dem lekar­skim mamy do czy­nie­nia, w przy­pad­ku naru­sze­nia przez leka­rza zasad wie­dzy medycz­nej i doświad­cze­nia oraz nie­za­cho­wa­nia wyso­kie­go pozio­mu prze­cięt­nej sta­ran­no­ści zawo­do­wej. Nota­be­ne błąd w sztu­ce lekar­skiej obej­mu­je zarów­no błąd tera­peu­tycz­ny (błąd w lecze­niu), jak rów­nież błąd dia­gno­stycz­ny (błąd roz­po­zna­nia).

Zobacz wię­cej

Odszkodowania z innych tytułów

Docho­dzi­my odszko­do­wań m.in. za nie­wy­ko­na­nie lub nie­na­le­ży­te wyko­na­nie umo­wy, jak rów­nież rekom­pen­sa­ty pie­nięż­nej z tytu­łu utra­ty, znisz­cze­nia lub uszko­dze­nia mie­nia powsta­łych, np. wsku­tek kra­dzie­ży bądź poża­ru. Uzy­sku­je­my odszko­do­wa­nia z OC prze­woź­ni­ka w związ­ku z kra­dzie­żą bądź znisz­cze­niem prze­wo­żo­nych towa­rów. Docho­dzi­my rekom­pen­sa­ty pie­nięż­nej z ubez­pie­cze­nia OC rol­ni­ków w związ­ku ze śmier­cią, dozna­niem uszczerb­ku na zdro­wiu bądź też utra­tą, znisz­cze­niem lub uszko­dze­niem mie­nia.

Zobacz wię­cej

Odszkodowania z innych tytułów

Odpowiedzialność odszkodowawcza

Docho­dzi­my odszko­do­wań w szcze­gól­no­ści za nie­wy­ko­na­nie lub nie­na­le­ży­te wyko­na­nie umo­wy. Uzy­sku­je­my rekom­pen­sa­tę pie­nięż­ną z tytu­łu utra­ty, znisz­cze­nia lub uszko­dze­nia mie­nia (np. wsku­tek kra­dzie­ży bądź poża­ru). W przy­pad­ku kra­dzie­ży bądź znisz­cze­nia prze­wo­żo­nych towa­rów uzy­sku­je­my odszko­do­wa­nia z OC prze­woź­ni­ka.

Odszkodowania za szkody rolnicze

Uzy­sku­je­my odszko­do­wa­nia z ubez­pie­cze­nia OC rol­ni­ków za szko­dy będą­ce następ­stwem śmier­ci, wywo­ła­nia uszczerb­ku na zdro­wiu bądź też utra­ty, znisz­cze­nia lub uszko­dze­nia mie­nia. Odszko­do­wa­nie z OC rol­ni­ków przy­słu­gu­je, jeże­li rol­nik, oso­ba pozo­sta­ją­ca z nim we wspól­nym gospo­dar­stwie domo­wym lub oso­ba pra­cu­ją­ca w jego gospo­dar­stwie rol­nym są obo­wią­za­ni do napra­wie­nia szko­dy wyrzą­dzo­nej w związ­ku z posia­da­niem przez rol­ni­ka gospo­dar­stwa rol­ne­go.

Docho­dzi­my odszko­do­wań powy­pad­ko­wych z ubez­pie­cze­nia OC rol­ni­ków tak­że wte­dy, gdy szko­da powsta­ła w związ­ku z ruchem pojaz­dów, będą­cych w posia­da­niu rol­ni­ków posia­da­ją­cych gospo­dar­stwo rol­ne i użyt­ko­wa­nych w związ­ku z posia­da­niem gospo­dar­stwa rol­ne­go.

Uzy­sku­je­my tak­że rekom­pen­sa­tę pie­nięż­ną za szko­dy powsta­łe w budyn­kach wcho­dzą­cych w skład gospo­dar­stwa rol­ne­go na sku­tek zda­rzeń loso­wych w posta­ci: ognia, hura­ga­nu, powo­dzi, pod­to­pie­nia, desz­czu nawal­ne­go, gra­du, opa­dów śnie­gu, ude­rze­nia pio­ru­na, eks­plo­zji, obsu­nię­cia się zie­mi, tąp­nię­cia, lawi­ny lub upad­ku stat­ku powietrz­ne­go.

W razie jakich­kol­wiek pytań lub wąt­pli­wo­ści zachę­ca­my do kon­tak­tu z Kan­ce­la­rią praw­ną.

Odszkodowania za błędy medyczne

Odpowiedzialność odszkodowawcza

Uzy­sku­je­my odszko­do­wa­nia za błę­dy medycz­ne. W razie uszczerb­ku na zdro­wiu oprócz odszko­do­wa­nia docho­dzi­my m.in. zadość­uczy­nie­nia pie­nięż­ne­go za dozna­ną krzyw­dę, ren­ty, kosz­tów przy­go­to­wa­nia do inne­go zawo­du, zwro­tu kosz­tów lecze­nia (m.in. kosz­ty lekarstw, wizyt lekar­skich oraz prze­wo­zu poszko­do­wa­ne­go do szpi­ta­la), jak rów­nież utra­co­nych docho­dów.

W spra­wach, w któ­rych wywo­dzi­my odpo­wie­dzial­ność jed­nost­ki medycz­nej ze zda­rze­nia, któ­rym jest błąd lekar­ski, lekarz odpo­wia­da na zasa­dzie winy, któ­rą moż­na mu przy­pi­sać jedy­nie w przy­pad­ku wystą­pie­nia ele­men­tu obiek­tyw­nej i subiek­tyw­nej nie­wła­ści­wo­ści postę­po­wa­nia. Z ele­men­tem obiek­tyw­nym mamy do czy­nie­nia w przy­pad­ku naru­sze­nia zasad wie­dzy medycz­nej i doświad­cze­nia, zaś ele­ment subiek­tyw­ny jest zwią­za­ny z zacho­wa­niem przez leka­rza wyso­kie­go pozio­mu prze­cięt­nej sta­ran­no­ści zawo­do­wej. Wyko­na­nie zabie­gu ope­ra­cyj­ne­go jest koń­co­wym eta­pem pro­ce­du­ry, któ­ra skła­da się zazwy­czaj z wie­lu świad­czeń dia­gno­stycz­nych wyko­ny­wa­nych przez róż­nych spe­cja­li­stów, sta­no­wią­cych pod­sta­wę do roz­po­zna­nia cho­ro­by, pod­ję­cia decy­zji o zabie­gu ope­ra­cyj­nym, jak i o jego zakre­sie. Pod poję­ciem „błę­du w sztu­ce lekar­skiej” nale­ży rozu­mieć zatem nie tyl­ko błąd tera­peu­tycz­ny (błąd w lecze­niu, w tym błąd ope­ra­cyj­ny), ale rów­nież błąd dia­gno­stycz­ny (błąd roz­po­zna­nia). W razie koniecz­no­ści poprze­dze­nia zabie­gu ope­ra­cyj­ne­go spe­cja­li­stycz­ny­mi bada­nia­mi błęd­na dia­gno­za scho­rze­nia może prze­cież pro­wa­dzić do błęd­nej decy­zji o zabie­gu ope­ra­cyj­nym lub o zakre­sie takie­go zabie­gu.

Nale­ży pod­kre­ślić, iż ryzy­ko, jakie bie­rze na sie­bie pacjent, wyra­ża­jąc zgo­dę na zabieg ope­ra­cyj­ny, obej­mu­je tyl­ko zwy­kłe powi­kła­nia poope­ra­cyj­ne. Nie moż­na zatem uznać, że taka zgo­da obej­mu­je rów­nież kom­pli­ka­cje powsta­łe wsku­tek błę­du leka­rza. W dodat­ku nie­pu­blicz­ny zakład opie­ki zdro­wot­nej może pono­sić soli­dar­ną odpo­wie­dzial­ność za szko­dę wyrzą­dzo­ną z winy leka­rza pro­wa­dzą­ce­go indy­wi­du­al­ną prak­ty­kę lekar­ską, jeśli szko­da powsta­ła przy wyko­ny­wa­niu czyn­no­ści na pod­sta­wie łączą­cej leka­rza i zakład opie­ki zdro­wot­nej umo­wy o świad­cze­nie usług medycz­nych.

W dodat­ku nie­za­leż­nie od odpo­wie­dzial­no­ści delik­to­wej per­so­ne­lu medycz­ne­go w związ­ku z błę­dem w sztu­ce lekar­skiej, z odpo­wie­dzial­no­ścią delik­to­wą mamy do czy­nie­nia w przy­pad­ku zawi­nio­ne­go nie­na­le­ży­te­go świad­cze­nia opie­ki medycz­nej i pie­lę­gniar­skiej po prze­pro­wa­dzo­nym zabie­gu ope­ra­cyj­nym. Nie ule­ga wąt­pli­wo­ści, iż zawi­nio­ne dzia­ła­nie bądź zanie­cha­nie w powyż­szym zakre­sie może być czyn­ni­kiem pro­wa­dzą­cym do powsta­nia bądź też zwięk­sze­nia uszczerb­ku, cier­pień fizycz­nych i psy­chicz­nych poszko­do­wa­ne­go.

Nale­ży pod­kre­ślić, iż w razie uszko­dze­nia cia­ła lub wywo­ła­nia roz­stro­ju zdro­wia napra­wie­nie szko­dy obej­mu­je wszel­kie wyni­kłe z tego powo­du kosz­ty. W dodat­ku poszko­do­wa­ny może żądać od zobo­wią­za­ne­go do napra­wie­nia szko­dy, aby ten wyło­żył z góry środ­ki pie­nięż­ne na pokry­cie kosz­tów lecze­nia, a w przy­pad­ku gdy poszko­do­wa­ny stał się inwa­li­dą, rów­nież na pokry­cie kosz­tów przy­go­to­wa­nia do inne­go zawo­du.

Zadośćuczynienie pieniężne

Docho­dzi­my w imie­niu poszko­do­wa­ne­go zadość­uczy­nie­nia pie­nięż­ne­go za dozna­ną krzyw­dę wsku­tek zda­rze­nia medycz­ne­go powo­du­ją­ce­go uszczer­bek na zdro­wiu. Nale­ży pod­kre­ślić, iż krzyw­dą są zarów­no cier­pie­nia psy­chicz­ne zwią­za­ne z cier­pie­nia­mi fizycz­ny­mi lub następ­stwa­mi uszczerb­ku na zdro­wiu np. w posta­ci wyłą­cze­nia z nor­mal­ne­go życia, jak rów­nież cier­pie­nia fizycz­ne, np. ból. W dodat­ku przy okre­śla­niu wyso­ko­ści zadość­uczy­nie­nia nale­ży brać pod uwa­gę wszyst­kie oko­licz­no­ści mają­ce wpływ na roz­miar dozna­nej krzyw­dy, m.in. wiek poszko­do­wa­ne­go, czas trwa­nia cier­pień, posta­wę oso­by odpo­wie­dzial­nej za szko­dę, jak rów­nież oko­licz­ność pole­ga­ją­cą na nie­pod­ję­ciu przez szpi­tal żad­nych sta­rań o zła­go­dze­nie następstw szko­dy zawi­nio­nej przez leka­rzy.

Nale­ży pod­kre­ślić, iż w świe­tle orzecz­nic­twa Sądu Naj­wyż­sze­go przyj­mo­wa­nie niskiej kwo­ty zadość­uczy­nie­nia w przy­pad­ku cięż­kie­go uszko­dze­nia cia­ła pro­wa­dzi do nie­po­żą­da­nej depre­cja­cji tego dobra. W dodat­ku udzie­le­nie pacjen­to­wi wsku­tek popeł­nio­nych błę­dów dia­gno­stycz­nych sprzecz­nych infor­ma­cji o sta­nie jego zdro­wia i podej­mo­wa­nie wza­jem­nie wyklu­cza­ją­cych się metod lecz­ni­czych mogą być uzna­ne za wywo­ła­nie roz­stro­ju zdro­wia i sta­no­wić pod­sta­wę do przy­zna­nia zadość­uczy­nie­nia.

W przy­pad­ku uzna­nia na piśmie rosz­cze­nia przez spraw­cę szko­dy, jak rów­nież w razie wyto­cze­nia powódz­twa prze­ciw­ko spraw­cy szko­dy za życia poszko­do­wa­ne­go docho­dzi­my zadość­uczy­nie­nia pie­nięż­ne­go tak­że w imie­niu spad­ko­bier­ców poszko­do­wa­ne­go.

Śmierć poszkodowanego

Docho­dzi­my od spraw­cy szko­dy zwro­tu kosz­tów lecze­nia i pogrze­bu temu, kto je poniósł w sytu­acji, w któ­rej z powo­du wywo­ła­nia uszczerb­ku na zdro­wiu nastą­pi­ła śmierć poszko­do­wa­ne­go. Wyka­za­nie związ­ku przy­czy­no­we­go mię­dzy wywo­ła­niem uszczerb­ku na zdro­wiu a śmier­cią poszko­do­wa­ne­go jest zatem nie­zbęd­ne do uzy­ska­nia odszko­do­wa­nia. Z kolei bez zna­cze­nia dla uzy­ska­nia odszko­do­wa­nia jest okres, jaki upły­nął od zda­rze­nia do śmier­ci poszko­do­wa­ne­go. Nale­ży pod­kre­ślić, iż wypła­co­ne­go zasił­ku pogrze­bo­we­go nie odli­cza się od rekom­pen­sa­ty pie­nięż­nej z tytu­łu zwro­tu ponie­sio­nych kosz­tów pogrze­bu.

W imie­niu osób, wzglę­dem któ­rych cią­żył na zmar­łym usta­wo­wy obo­wią­zek ali­men­ta­cyj­ny uzy­sku­je­my ren­tę od osób zobo­wią­za­nych do napra­wie­nia szko­dy. Przy obli­cza­niu ren­ty bie­rze się pod uwa­gę moż­li­wo­ści zarob­ko­we oraz mająt­ko­we zmar­łe­go przez czas praw­do­po­dob­ne­go trwa­nia obo­wiąz­ku ali­men­ta­cyj­ne­go, jak rów­nież potrze­by same­go poszko­do­wa­ne­go. Dla przy­zna­nia ren­ty nie ma zna­cze­nia ani to, czy obo­wią­zek ali­men­ta­cyj­ny był stwier­dzo­ny pra­wo­moc­nym wyro­kiem, ani to czy zmar­ły rze­czy­wi­ście wyko­ny­wał obo­wiąz­ki wobec osób, wzglę­dem któ­rych cią­żył na zmar­łym usta­wo­wy obo­wią­zek ali­men­ta­cyj­ny.

Uzy­sku­je­my rów­nież ren­tę w imie­niu innych osób bli­skich (krew­nych, powi­no­wa­tych, wycho­wań­ców oraz kon­ku­bi­ny), któ­rym zmar­ły sta­le i dobro­wol­nie dostar­czał środ­ków utrzy­ma­nia. Nale­ży pod­kre­ślić, iż ren­ta jest przy­zna­wa­na oso­bom bli­skim, jeże­li wyma­ga­ją tego zasa­dy współ­ży­cia spo­łecz­ne­go.

Docho­dzi­my w imie­niu naj­bliż­szych człon­ków rodzi­ny zmar­łe­go poszko­do­wa­ne­go odszko­do­wa­nia w przy­pad­ku, gdy z powo­du śmier­ci poszko­do­wa­ne­go nastą­pi­ło znacz­ne pogor­sze­nie ich sytu­acji życio­wej pole­ga­ją­ce m.in. na przy­spie­sze­niu cho­ro­by lub osła­bie­niu ener­gii życio­wej oraz uczu­ciu osa­mot­nie­nia i pro­ble­mach życio­wych dziec­ka pozba­wio­ne­go opie­ki mat­ki.

Ponad­to uzy­sku­je­my zadość­uczy­nie­nia pie­nięż­ne­go za dozna­ną krzyw­dę dla naj­bliż­szych człon­ków rodzi­ny zmar­łe­go. Przy­zna­nie zadość­uczy­nie­nia ma na celu skom­pen­so­wa­nie dozna­nej krzyw­dy poprzez pomoc pokrzyw­dzo­ne­mu w dosto­so­wa­niu się do zmie­nio­nej sytu­acji życio­wej i zła­go­dze­nie cier­pie­nia psy­chicz­ne­go powsta­łe­go z powo­du śmier­ci oso­by naj­bliż­szej. Do uzy­ska­nia zadość­uczy­nie­nia nie jest zatem koniecz­ne ponie­sie­nie szko­dy mająt­ko­wej i pogor­sze­nie sytu­acji mate­rial­nej oso­by upraw­nio­nej.

Renta

Odpo­wied­niej ren­ty może żądać poszko­do­wa­ny od zobo­wią­za­ne­go do napra­wie­nia szko­dy w przy­pad­ku zwięk­sze­nia się potrzeb poszko­do­wa­ne­go lub zmniej­sze­nia się jego wido­ków powo­dze­nia na przy­szłość, jak rów­nież w razie cał­ko­wi­tej lub czę­ścio­wej utra­ty przez poszko­do­wa­ne­go zdol­no­ści do pra­cy zarob­ko­wej. Aby otrzy­mać ren­tę poszko­do­wa­ny nie ma obo­wiąz­ku udo­wad­niać, że rze­czy­wi­ście zaspo­ka­ja swo­je potrze­by i pono­si zwią­za­ne z tym kosz­ty. W dodat­ku pozo­sta­wa­nie przez poszko­do­wa­ne­go na utrzy­ma­niu rodzi­ny tak­że nie pozba­wia poszko­do­wa­ne­go pra­wa do ren­ty. Mało tego sąd może przy­znać poszko­do­wa­ne­mu ren­tę tym­cza­so­wą, jeże­li w chwi­li orze­ka­nia szko­dy nie moż­na pre­cy­zyj­nie okre­ślić.

Jednorazowe odszkodowanie zamiast renty

Sąd może z waż­nych powo­dów na żąda­nie poszko­do­wa­ne­go przy­znać mu odszko­do­wa­nie jed­no­ra­zo­we zamiast ren­ty lub jej czę­ści, m.in. wów­czas, gdy przy­zna­nie jed­no­ra­zo­wej rekom­pen­sa­ty pie­nięż­nej uła­twi poszko­do­wa­ne­mu, któ­ry stał się inwa­li­dą, wyko­ny­wa­nie nowe­go zawo­du. Jed­no­ra­zo­wa rekom­pen­sa­ta pie­nięż­na może być przy­zna­na zamiast ren­ty rów­nież wte­dy, gdy z oko­licz­no­ści wyni­ka, iż przy­szłe raty nie będą mogły być egze­kwo­wa­ne, np. w razie wyjaz­du na sta­łe za gra­ni­cę dłuż­ni­ka, któ­ry nie pozo­sta­wi w kra­ju żad­ne­go mająt­ku. Przy usta­la­niu jed­no­ra­zo­wej rekom­pen­sa­ty pie­nięż­nej bie­rze się pod uwa­gę wszyst­kie oko­licz­no­ści, m.in. takie jak wyso­kość oraz czas trwa­nia ren­ty, wiek oraz praw­do­po­do­bień­stwo dłu­go­ści życia oso­by upraw­nio­nej. Nale­ży pod­nieść, iż zamia­na ren­ty na jed­no­ra­zo­we odszko­do­wa­nie może zostać doko­na­na przez sąd mimo bra­ku zgod­nej woli stron.

Przedawnienie

Nale­ży pod­kre­ślić, iż co do zasa­dy po upły­wie trzy­let­nie­go ter­mi­nu przedaw­nie­nia spraw­ca szko­dy może uchy­lić się od jej napra­wie­nia. Okres przedaw­nie­nia liczy się zaś od dnia, w któ­rym poszko­do­wa­ny dowie­dział się zarów­no o szko­dzie, jak rów­nież o oso­bie obo­wią­za­nej do jej napra­wie­nia.

W razie jakich­kol­wiek pytań lub wąt­pli­wo­ści zachę­ca­my do kon­tak­tu z Kan­ce­la­rią Praw­ną.

Odszkodowanie za wypadek w pracy

Odpowiedzialność odszkodowawcza

Docho­dzi­my w imie­niu naszych klien­tów odszko­do­wań z tytu­łu wypad­ków w pra­cy. Dopusz­czal­ne jest bowiem docho­dze­nie przez pra­cow­ni­ka od pra­co­daw­cy rosz­czeń uzu­peł­nia­ją­cych z tytu­łu wypad­ków przy pra­cy, opar­tych na prze­pi­sach pra­wa cywil­ne­go, w szcze­gól­no­ści odszko­do­wa­nia za uszczer­bek na zdro­wiu. Nale­ży pod­kre­ślić, iż odszko­do­wa­nia powy­pad­ko­we z tytu­łu wywo­ła­nia uszczerb­ku na zdro­wiu pra­cow­ni­ka obej­mu­ją wszel­kie wyni­ka­ją­ce z tego powo­du wydat­ki. Zobo­wią­za­ny do napra­wie­nia szko­dy powi­nien na żąda­nie poszko­do­wa­ne­go wypła­cić z góry kwo­tę potrzeb­ną na kosz­ty lecze­nia (m.in. kosz­ty kon­sul­ta­cji u wybit­nych spe­cja­li­stów, wydat­ki na lekar­stwa oraz kosz­ty prze­wo­zu cho­re­go do szpi­ta­la), a w przy­pad­ku, gdy poszko­do­wa­ny stał się inwa­li­dą, rów­nież kwo­tę potrzeb­ną na kosz­ty przy­go­to­wa­nia do inne­go zawo­du.

Nie wystar­czy jed­nak, że pra­cow­nik wystę­pu­jąc z takim powódz­twem, powo­ła się w postę­po­wa­niu sądo­wym jedy­nie na fakt wypad­ku przy pra­cy, któ­ry stwier­dzo­ny został pro­to­ko­łem powy­pad­ko­wym. Pra­cow­nik jest bowiem obo­wią­za­ny wyka­zać prze­słan­ki praw­ne odpo­wie­dzial­no­ści odszko­do­waw­czej: 1) cią­żą­cą na pra­co­daw­cy odpo­wie­dzial­ność z tytu­łu czy­nu nie­do­zwo­lo­ne­go, 2) ponie­sio­ną szko­dę (uszczer­bek na zdro­wiu) oraz 3) zwią­zek przy­czy­no­wy pomię­dzy zda­rze­niem będą­cym wypad­kiem przy pra­cy a powsta­niem szko­dy. Nale­ży pod­kre­ślić, iż wyso­kość odszko­do­wa­nia powin­na być usta­lo­na według cen z daty usta­le­nia rekom­pen­sa­ty pie­nięż­nej.

Do uzna­nia odpo­wie­dzial­no­ści pra­co­daw­cy na zasa­dzie winy za skut­ki wypad­ku przy pra­cy koniecz­ne jest stwier­dze­nie, że w kon­kret­nych oko­licz­no­ściach fak­tycz­nych pra­ca zosta­ła zor­ga­ni­zo­wa­na nie­pra­wi­dło­wo, co w kon­se­kwen­cji dopro­wa­dzi­ło do wypad­ku, albo że ist­nie­ją­ce real­ne zagro­że­nia przy jej wyko­ny­wa­niu nie zosta­ły roz­po­zna­ne przez pra­co­daw­cę, wobec cze­go pra­cow­nik nie miał o nich żad­nej wie­dzy, albo zagro­że­nia fak­tycz­nie roz­po­zna­ne nie zosta­ły wyeli­mi­no­wa­ne przez pra­co­daw­cę, co nara­zi­ło pra­cow­ni­ka na uszczer­bek na zdro­wiu.

Pra­co­daw­ca pono­si na zasa­dzie winy odpo­wie­dzial­ność za szko­dę dozna­ną przez pra­cow­ni­ka wsku­tek wypad­ku w pra­cy, gdy moż­na uznać, że do zda­rze­nia doszło w wyni­ku nie­do­peł­nie­nia cią­żą­cych na pra­co­daw­cy obo­wiąz­ków, np. w dzie­dzi­nie bez­pie­czeń­stwa i higie­ny pra­cy. Przy­czy­ną wypad­ku przy pra­cy może być wyko­ny­wa­nie codzien­nych obo­wiąz­ków pra­cow­ni­czych, jeże­li przy­czy­ni­ły się w zna­czą­cym stop­niu do pogor­sze­nia samo­ist­nej cho­ro­by pra­cow­ni­ka. Nale­ży pod­kre­ślić, iż pra­co­daw­ca odpo­wia­da za szko­dę tak­że wów­czas, gdy wina może być przy­pi­sa­na jedy­nie same­mu poszko­do­wa­ne­mu, jeże­li rów­no­cze­śnie wystą­pi­ły inne jesz­cze przy­czy­ny szko­dy w rozu­mie­niu ade­kwat­ne­go związ­ku przy­czy­no­we­go, choć­by nie­za­wi­nio­ne przez pra­co­daw­cę.

Zadośćuczynienie

W razie uszko­dze­nia cia­ła lub wywo­ła­nia roz­stro­ju zdro­wia docho­dzi­my w imie­niu pra­cow­ni­ka zadość­uczy­nie­nia pie­nięż­ne­go za dozna­ną krzyw­dę. Pod poję­ciem krzyw­dy rozu­mie się cier­pie­nie fizycz­ne (np. ból) oraz cier­pie­nie psy­chicz­ne (ujem­ne uczu­cia zwią­za­ne z cier­pie­nia­mi fizycz­ny­mi lub następ­stwa­mi uszko­dze­nia cia­ła albo roz­stro­ju zdro­wia np. w posta­ci wyłą­cze­nia z nor­mal­ne­go życia).

Usta­la­jąc wyso­kość zadość­uczy­nie­nia powin­no się uwzględ­nić indy­wi­du­al­ne wła­ści­wo­ści i subiek­tyw­ne odczu­cia pokrzyw­dzo­ne­go pra­cow­ni­ka. Zadość­uczy­nie­nie musi być ade­kwat­ne do aktu­al­nych warun­ków gospo­dar­ki ryn­ko­wej oraz sta­no­wić odczu­wal­ną war­tość eko­no­micz­ną. W świe­tle orzecz­nic­twa Sądu Naj­wyż­sze­go zadość­uczy­nie­nie za krzyw­dę dozna­ną na sku­tek poważ­ne­go roz­stro­ju zdro­wia i zwią­za­ne­go z nim trwa­łe­go kalec­twa nie może być uzna­ne za nad­mier­ne, jeśli jest ono ade­kwat­ne do stop­nia odnie­sio­nych obra­żeń i zwią­za­nych z nimi trwa­łych następstw dla zdro­wia i egzy­sten­cji poszko­do­wa­ne­go. Nale­ży pod­kre­ślić, iż od przy­słu­gu­ją­ce­go poszko­do­wa­ne­mu zadość­uczy­nie­nia pie­nięż­ne­go nie odli­cza się wypła­co­ne­go przez pra­co­daw­cę odszko­do­wa­nia za wypa­dek w pra­cy (wypa­dek w dro­dze do i z pra­cy).

Zadość­uczy­nie­nia pie­nięż­ne­go docho­dzi­my tak­że w imie­niu spad­ko­bier­ców poszko­do­wa­ne­go pra­cow­ni­ka, jeże­li powódz­two prze­ciw­ko pra­co­daw­cy zosta­ło wyto­czo­ne za życia poszko­do­wa­ne­go albo gdy rosz­cze­nie zosta­ło uzna­ne przez pra­co­daw­cę na piśmie.

Śmierć poszkodowanego pracownika

Jeśli wsku­tek wywo­ła­nia uszczerb­ku na zdro­wiu nastą­pi­ła śmierć pra­cow­ni­ka, docho­dzi­my od pra­co­daw­cy zwro­tu kosz­tów lecze­nia i pogrze­bu w imie­niu oso­by, któ­ra te kosz­ty ponio­sła. Nota­be­ne do uzy­ska­nia odszko­do­wa­nia koniecz­ne jest wyka­za­nie ist­nie­nia związ­ku przy­czy­no­we­go mię­dzy wywo­ła­niem uszczerb­ku na zdro­wiu a śmier­cią pra­cow­ni­ka. Bez zna­cze­nia dla uzy­ska­nia odszko­do­wa­nia jest nato­miast dłu­gość okre­su, któ­ry upły­nął od zda­rze­nia do śmier­ci pra­cow­ni­ka. Nale­ży pod­kre­ślić, iż zasi­łek pogrze­bo­wy nie pod­le­ga zali­cze­niu na poczet rekom­pen­sa­ty pie­nięż­nej z tytu­łu zwro­tu ponie­sio­nych kosz­tów pogrze­bu.

Docho­dzi­my tak­że od pra­co­daw­cy, w imie­niu osób, wzglę­dem któ­rych cią­żył na zmar­łym pra­cow­ni­ku usta­wo­wy obo­wią­zek ali­men­ta­cyj­ny, ren­ty obli­czo­nej sto­sow­nie do potrzeb pra­cow­ni­ka oraz do moż­li­wo­ści zarob­ko­wych i mająt­ko­wych pra­cow­ni­ka przez czas praw­do­po­dob­ne­go trwa­nia obo­wiąz­ku ali­men­ta­cyj­ne­go. Nota­be­ne bez zna­cze­nia dla zasą­dze­nia ren­ty jest to czy obo­wiąz­ki wobec osób, wzglę­dem któ­rych cią­żył na zmar­łym pra­cow­ni­ku usta­wo­wy obo­wią­zek ali­men­ta­cyj­ny, były przez zmar­łe­go pra­cow­ni­ka fak­tycz­nie wyko­ny­wa­ne, jak rów­nież to czy obo­wią­zek ali­men­ta­cyj­ny był stwier­dzo­ny pra­wo­moc­nym wyro­kiem.

Jeśli z oko­licz­no­ści wyni­ka, że wyma­ga­ją tego zasa­dy współ­ży­cia spo­łecz­ne­go docho­dzi­my ren­ty rów­nież w imie­niu innych osób bli­skich, któ­rym zmar­ły pra­cow­nik dobro­wol­nie i sta­le dostar­czał środ­ków utrzy­ma­nia. Pod poję­ciem „osób bli­skich” nale­ży rozu­mieć rów­nież krew­nych, powi­no­wa­tych, wycho­wań­ców oraz kon­ku­bi­nę.

Uzy­sku­je­my odszko­do­wa­nie dla naj­bliż­szych człon­ków rodzi­ny zmar­łe­go pra­cow­ni­ka, jeśli z powo­du śmier­ci pra­cow­ni­ka nastą­pi­ło znacz­ne pogor­sze­nie ich sytu­acji życio­wej. Pogor­sze­nie sytu­acji życio­wej może pole­gać na uczu­ciu osa­mot­nie­nia i trud­no­ściach życio­wych dziec­ka pozba­wio­ne­go tro­ski i opie­ki mat­ki, przy­spie­sze­niu cho­ro­by lub osła­bie­niu ener­gii życio­wej. Nota­be­ne poprzez „sto­sow­ne odszko­do­wa­nie” nale­ży rozu­mieć taką kwo­tę, któ­ra odczu­wal­na jest jako real­ne, ade­kwat­ne przy­spo­rze­nie z obiek­tyw­ne­go punk­tu widze­nia uwzględ­nia­ją­ce­go oce­nę więk­szo­ści roz­sąd­nie myślą­cych ludzi, jak rów­nież z punk­tu widze­nia upraw­nio­ne­go.

W imie­niu naj­bliż­szych człon­ków rodzi­ny zmar­łe­go pra­cow­ni­ka docho­dzi­my tak­że zadość­uczy­nie­nia pie­nięż­ne­go za dozna­ną krzyw­dę. Nale­ży pod­kre­ślić, iż do uzy­ska­nia zadość­uczy­nie­nia nie jest koniecz­ne wyka­za­nie, iż ponie­sio­no szko­dę mająt­ko­wą, jak rów­nież, iż doszło do pogor­sze­nia sytu­acji mate­rial­nej oso­by upraw­nio­nej. Zasą­dze­nie zadość­uczy­nie­nia ma bowiem dopro­wa­dzić do kom­pen­sa­cji dozna­nej krzyw­dy, a zatem do udzie­le­nia pomo­cy pokrzyw­dzo­ne­mu w dosto­so­wa­niu się do zmie­nio­nej sytu­acji życio­wej, jak rów­nież do zła­go­dze­nia cier­pie­nia psy­chicz­ne­go spo­wo­do­wa­ne­go śmier­cią oso­by naj­bliż­szej.

Renta uzupełniająca

Pra­cow­nik może żądać od pra­co­daw­cy odpo­wied­niej ren­ty uzu­peł­nia­ją­cej w przy­pad­ku cał­ko­wi­tej lub czę­ścio­wej utra­ty przez nie­go zdol­no­ści do pra­cy zarob­ko­wej albo zwięk­sze­nia się jego potrzeb lub zmniej­sze­nia się wido­ków powo­dze­nia na przy­szłość. Poszko­do­wa­ny nie musi wyka­zać, że fak­tycz­nie zaspo­ka­ja potrze­by i pono­si zwią­za­ne z tym wydat­ki, aby zosta­ła mu przy­zna­na ren­ta uzu­peł­nia­ją­ca z tytu­łu zwięk­szo­nych potrzeb. Mało tego ren­ta uzu­peł­nia­ją­ca przy­słu­gu­je poszko­do­wa­ne­mu tak­że wów­czas, gdy jest on na utrzy­ma­niu rodzi­ny, a opie­kę nad nim spra­wu­ją domow­ni­cy (np. żona lub cór­ka). Nale­ży pod­kre­ślić, iż pra­cow­ni­ko­wi może być przy­zna­na ren­ta tym­cza­so­wa, jeże­li w chwi­li wyda­nia wyro­ku szko­dy nie moż­na dokład­nie usta­lić.

Jednorazowe odszkodowanie zamiast renty uzupełniającej

Z waż­nych powo­dów sąd może na żąda­nie poszko­do­wa­ne­go pra­cow­ni­ka przy­znać mu zamiast ren­ty uzu­peł­nia­ją­cej lub jej czę­ści odszko­do­wa­nie jed­no­ra­zo­we. Doty­czy to w szcze­gól­no­ści wypad­ku, gdy poszko­do­wa­ny stał się inwa­li­dą, a przy­zna­nie jed­no­ra­zo­wej rekom­pen­sa­ty pie­nięż­nej uła­twi mu wyko­ny­wa­nie nowe­go zawo­du. Zasą­dze­nie jed­no­ra­zo­wej rekom­pen­sa­ty pie­nięż­nej zamiast ren­ty uzu­peł­nia­ją­cej jest uza­sad­nio­ne tak­że w sytu­acji, gdy przy­szłe raty nie będą mogły być egze­kwo­wa­ne wsku­tek wyjaz­du dłuż­ni­ka na sta­łe za gra­ni­cę bez pozo­sta­wie­nia mająt­ku w kra­ju. Nale­ży pod­kre­ślić, iż przy usta­la­niu jed­no­ra­zo­wej rekom­pen­sa­ty pie­nięż­nej uwzględ­nia się zarów­no wyso­kość oraz czas trwa­nia ren­ty uzu­peł­nia­ją­cej, jak rów­nież wiek oraz praw­do­po­do­bień­stwo dłu­go­ści życia oso­by upraw­nio­nej. Nota­be­ne do zamia­ny przez sąd ren­ty uzu­peł­nia­ją­cej na jed­no­ra­zo­we odszko­do­wa­nie może dojść pomi­mo bra­ku zgod­nej woli stron.

Przedawnienie

Nale­ży pod­kre­ślić, iż pra­co­daw­ca może uchy­lić się od napra­wie­nia szko­dy po upły­wie ter­mi­nu przedaw­nie­nia. Okres przedaw­nie­nia rosz­cze­nia o napra­wie­nie szko­dy wyno­si zaś co do zasa­dy trzy lata licząc od dnia, w któ­rym pra­cow­nik dowie­dział się o szko­dzie.

W razie jakich­kol­wiek pytań lub wąt­pli­wo­ści zachę­ca­my do kon­tak­tu z Kan­ce­la­rią Praw­ną.

Odszkodowania komunikacyjne

Odpowiedzialność odszkodowawcza — OC i AC

Docho­dzi­my odszko­do­wań z ubez­pie­cze­nia OC posia­da­czy pojaz­dów w przy­pad­ku, gdy posia­dacz lub kie­ru­ją­cy pojaz­dem są obo­wią­za­ni do napra­wie­nia szko­dy, wyrzą­dzo­nej w związ­ku z ruchem tego pojaz­du, będą­cej następ­stwem śmier­ci, uszko­dze­nia cia­ła, roz­stro­ju zdro­wia bądź też utra­ty, znisz­cze­nia lub uszko­dze­nia mie­nia.

Nale­ży pod­kre­ślić, iż za szko­dę powsta­łą w związ­ku z ruchem pojaz­du uwa­ża się rów­nież szko­dę powsta­łą pod­czas i w związ­ku z:

  1. wsia­da­niem do pojaz­du lub wysia­da­niem z nie­go;
  2. bez­po­śred­nim zała­do­wy­wa­niem lub roz­ła­do­wy­wa­niem pojaz­du;
  3. zatrzy­ma­niem lub posto­jem pojaz­du.

Uzy­sku­je­my odszko­do­wa­nia powy­pad­ko­we z OC spraw­cy wypad­ku, w szcze­gól­no­ści z tytu­łu ponie­sio­ne­go uszczerb­ku na zdro­wiu, utra­co­nych docho­dów, a tak­że ponie­sio­nych kosz­tów lecze­nia (m.in. kosz­ty zaku­pów leków, odpłat­nych wizyt lekar­skich, dojaz­dów na wizy­ty kon­tro­l­ne).

Odszko­do­wa­nie za uszczer­bek na zdro­wiu obej­mu­je wszel­kie wyni­kłe z tego tytu­łu kosz­ty. W dodat­ku przy­czy­nie­nie się poszko­do­wa­ne­go do powsta­nia szko­dy nie prze­są­dza auto­ma­tycz­nie w ogó­le ani o obni­że­niu rekom­pen­sa­ty pie­nięż­nej, ani o stop­niu jej obni­że­nia. Nale­ży pod­kre­ślić, iż wyso­kość odszko­do­wa­nia powin­na być usta­lo­na według cen z daty usta­le­nia rekom­pen­sa­ty pie­nięż­nej.

Na żąda­nie poszko­do­wa­ne­go zobo­wią­za­ny do napra­wie­nia szko­dy powi­nien wyło­żyć z góry sumę potrzeb­ną na kosz­ty lecze­nia (m.in. kosz­ty lekarstw, kon­sul­ta­cji u wybit­nych spe­cja­li­stów, wydat­ki zwią­za­ne z prze­wo­zem cho­re­go do szpi­ta­la), a jeże­li poszko­do­wa­ny stał się inwa­li­dą, tak­że sumę potrzeb­ną na kosz­ty przy­go­to­wa­nia do inne­go zawo­du.

Docho­dzi­my tak­że odszko­do­wań w związ­ku z uszko­dze­niem pojaz­du wypła­ca­nych w ramach ubez­pie­cze­nia AC (auto­ca­sco). Uzy­sku­je­my rekom­pen­sa­tę pie­nięż­ną uwzględ­nia­ją­cą utra­tę war­to­ści ryn­ko­wej pojaz­du, jak rów­nież ponie­sio­ne kosz­ty naj­mu pojaz­du zastęp­cze­go.

Odpowiedzialność na zasadzie ryzyka

Nale­ży pod­kre­ślić, iż posia­dacz pojaz­du pono­si odpo­wie­dzial­ność za szko­dę na oso­bie lub mie­niu, wyrzą­dzo­ną komu­kol­wiek przez ruch pojaz­du na zasa­dzie ryzy­ka. Jest to zaostrzo­na odpo­wie­dzial­ność, któ­ra pole­ga na tym, że spraw­ca szko­dy może uwol­nić się od odpo­wie­dzial­no­ści tyl­ko wów­czas, gdy szko­da nastą­pi­ła wsku­tek siły wyż­szej albo wyłącz­nie z winy poszko­do­wa­ne­go lub oso­by trze­ciej, za któ­rą nie pono­si odpo­wie­dzial­no­ści. Powyż­sze ozna­cza, iż posia­dacz pojaz­du jest obo­wią­za­ny do napra­wie­nia szko­dy, mimo że do powsta­nia szko­dy nie doszło z jego winy. Jed­nak­że w razie zde­rze­nia się pojaz­dów posia­da­cze pojaz­dów mogą wza­jem­nie żądać napra­wie­nia ponie­sio­nych szkód jedy­nie w opar­ciu o zasa­dę winy. Na zasa­dzie winy odpo­wia­da rów­nież posia­dacz pojaz­du odpo­wie­dzial­ny za szko­dy wyrzą­dzo­ne tym oso­bom, któ­re prze­wo­zi z grzecz­no­ści.

Zadośćuczynienie

W razie uszko­dze­nia cia­ła lub wywo­ła­nia roz­stro­ju zdro­wia docho­dzi­my w imie­niu poszko­do­wa­nych zadość­uczy­nie­nia pie­nięż­ne­go za dozna­ną krzyw­dę. Z uwa­gi na nie­wy­mier­ny cha­rak­ter krzyw­dy, oce­nia­jąc jej roz­miar, nale­ży wziąć pod uwa­gę cało­kształt oko­licz­no­ści kon­kret­nej spra­wy, a w szcze­gól­no­ści: czas trwa­nia i sto­pień inten­syw­no­ści cier­pień fizycz­nych i psy­chicz­nych, nie­od­wra­cal­ność skut­ków ura­zu (kalec­two, oszpe­ce­nie), szan­se na przy­szłość, rodzaj wyko­ny­wa­nej pra­cy, wiek poszko­do­wa­ne­go, poczu­cie nie­przy­dat­no­ści spo­łecz­nej, bez­rad­ność życio­wą, jak rów­nież posta­wę spraw­cy.

Z całą pew­no­ścią oko­licz­no­ści spra­wy zwią­za­ne z sytu­acją, w któ­rej zna­lazł się poszko­do­wa­ny wsku­tek wypad­ku powin­ny być usta­lo­ne i oce­nio­ne indy­wi­du­al­nie. W dodat­ku wyso­kość zadość­uczy­nie­nia powin­na uwzględ­niać aktu­al­ne warun­ki i sto­pę życio­wą spo­łe­czeń­stwa kra­ju, w któ­rym miesz­ka poszko­do­wa­ny. Nale­ży pod­kre­ślić, iż wyso­kość zadość­uczy­nie­nia zasą­dzo­na w innych, nawet podob­nych spra­wach, nie może sta­no­wić pod­sta­wy do miar­ko­wa­nia zadość­uczy­nie­nia. W świe­tle orzecz­nic­twa Sądu Naj­wyż­sze­go nie moż­na akcep­to­wać sto­so­wa­nia tary­fi­ka­to­ra i usta­la­nia wyso­ko­ści zadość­uczy­nie­nia według pro­cen­tów trwa­łe­go uszczerb­ku na zdro­wiu z uwa­gi na fakt, iż zdro­wie jest dobrem o szcze­gól­nie wyso­kiej war­to­ści.

Zadość­uczy­nie­nia pie­nięż­ne­go docho­dzi­my tak­że w imie­niu spad­ko­bier­ców poszko­do­wa­ne­go, jeśli rosz­cze­nie zosta­ło uzna­ne przez spraw­cę szko­dy na piśmie albo gdy powódz­two prze­ciw­ko spraw­cy szko­dy zosta­ło wyto­czo­ne za życia poszko­do­wa­ne­go.

Śmierć poszkodowanego

Jeże­li wsku­tek uszko­dze­nia cia­ła lub wywo­ła­nia roz­stro­ju zdro­wia nastą­pi­ła śmierć poszko­do­wa­ne­go, docho­dzi­my od spraw­cy szko­dy zwro­tu kosz­tów lecze­nia i pogrze­bu temu, kto je poniósł. Nale­ży pod­kre­ślić, iż do uzy­ska­nia odszko­do­wa­nia koniecz­ne jest ist­nie­nie związ­ku przy­czy­no­we­go mię­dzy uszko­dze­niem cia­ła lub wywo­ła­niem roz­stro­ju zdro­wia a śmier­cią poszko­do­wa­ne­go. Nie ma nato­miast zna­cze­nia w jakim cza­sie po zda­rze­niu nastą­pi­ła śmierć poszko­do­wa­ne­go. Nota­be­ne na poczet rekom­pen­sa­ty pie­nięż­nej z tytu­łu zwro­tu ponie­sio­nych kosz­tów pogrze­bu nie pod­le­ga zali­cze­niu zasi­łek pogrze­bo­wy.

W imie­niu osób, wzglę­dem któ­rych cią­żył na zmar­łym usta­wo­wy obo­wią­zek ali­men­ta­cyj­ny, docho­dzi­my od osób zobo­wią­za­nych do napra­wie­nia szko­dy, ren­ty obli­czo­nej sto­sow­nie do potrzeb poszko­do­wa­ne­go oraz do moż­li­wo­ści zarob­ko­wych i mająt­ko­wych zmar­łe­go przez czas praw­do­po­dob­ne­go trwa­nia obo­wiąz­ku ali­men­ta­cyj­ne­go. Nota­be­ne nie jest istot­ne, czy zmar­ły fak­tycz­nie wyko­ny­wał obo­wiąz­ki wobec osób, wzglę­dem któ­rych cią­żył na zmar­łym usta­wo­wy obo­wią­zek ali­men­ta­cyj­ny. Dla zasą­dze­nia ren­ty nie ma rów­nież zna­cze­nia czy obo­wią­zek ali­men­ta­cyj­ny był stwier­dzo­ny pra­wo­moc­nym wyro­kiem.

Takiej samej ren­ty docho­dzi­my tak­że w imie­niu innych osób bli­skich, któ­rym zmar­ły dobro­wol­nie i sta­le dostar­czał środ­ków utrzy­ma­nia, jeże­li z oko­licz­no­ści wyni­ka, że wyma­ga­ją tego zasa­dy współ­ży­cia spo­łecz­ne­go. Przez oso­by bli­skie nale­ży rozu­mieć tak­że krew­nych, powi­no­wa­tych, wycho­wań­ców oraz kon­ku­bi­nę.

Dla naj­bliż­szych człon­ków rodzi­ny zmar­łe­go poszko­do­wa­ne­go uzy­sku­je­my odszko­do­wa­nia, jeże­li wsku­tek śmier­ci poszko­do­wa­ne­go nastą­pi­ło znacz­ne pogor­sze­nie ich sytu­acji życio­wej. Przez pogor­sze­nie sytu­acji życio­wej wsku­tek śmier­ci oso­by naj­bliż­szej nale­ży rozu­mieć stra­ty mate­rial­ne, jak rów­nież nie­ma­te­rial­ne powsta­łe wsku­tek utra­ty oso­bi­stych rela­cji ze zmar­łym, któ­re rzu­tu­ją na sytu­ację mate­rial­ną naj­bliż­szych człon­ków rodzi­ny zmar­łe­go.

Zgod­nie z orzecz­nic­twem Sądu Naj­wyż­sze­go moż­na przy­jąć, na zasa­dzie domnie­ma­nia fak­tycz­ne­go (bez szcze­gó­ło­we­go docie­ka­nia kon­kret­nych zda­rzeń lub stop­nia ich praw­do­po­do­bień­stwa), że nega­tyw­ne emo­cje, któ­re wywo­ła­ły cho­ro­bę, osła­bie­nie aktyw­no­ści życio­wej i moty­wa­cji do prze­zwy­cię­ża­nia trud­no­ści dnia codzien­ne­go, pogor­szy­ły dotych­cza­so­wą sytu­ację życio­wą oso­by z naj­bliż­sze­go krę­gu rodzi­ny zmar­łe­go. Nale­ży pod­kre­ślić, iż „sto­sow­ne odszko­do­wa­nie” musi sta­no­wić taką kwo­tę, któ­ra odczu­wal­na jest jako real­ne, ade­kwat­ne przy­spo­rze­nie zarów­no przez upraw­nio­ne­go, jak rów­nież z obiek­tyw­ne­go punk­tu widze­nia uwzględ­nia­ją­ce­go oce­nę więk­szo­ści roz­sąd­nie myślą­cych ludzi.

Ponad­to dla naj­bliż­szych człon­ków rodzi­ny zmar­łe­go docho­dzi­my zadość­uczy­nie­nia pie­nięż­ne­go za dozna­ną krzyw­dę. Nota­be­ne zadość­uczy­nie­nie nie jest uza­leż­nio­ne od pogor­sze­nia sytu­acji mate­rial­nej oso­by upraw­nio­nej i ponie­sie­nia szko­dy mająt­ko­wej. Celem zadość­uczy­nie­nia jest bowiem kom­pen­sa­cja dozna­nej krzyw­dy, a zatem zła­go­dze­nie cier­pie­nia psy­chicz­ne­go powsta­łe­go wsku­tek śmier­ci oso­by naj­bliż­szej i pomoc pokrzyw­dzo­ne­mu w dosto­so­wa­niu się do zmie­nio­nej sytu­acji życio­wej.

Renta

Jeże­li poszko­do­wa­ny utra­cił cał­ko­wi­cie lub czę­ścio­wo zdol­ność do pra­cy zarob­ko­wej albo jeże­li zwięk­szy­ły się jego potrze­by lub zmniej­szy­ły wido­ki powo­dze­nia na przy­szłość, może on żądać od zobo­wią­za­ne­go do napra­wie­nia szko­dy odpo­wied­niej ren­ty. W dodat­ku przy­zna­nie ren­ty z tytu­łu zwięk­szo­nych potrzeb nie jest uza­leż­nio­ne od wyka­za­nia, że poszko­do­wa­ny te potrze­by fak­tycz­nie zaspo­ka­ja i pono­si zwią­za­ne z tym wydat­ki. Nale­ży pod­nieść, iż spra­wo­wa­nie przez domow­ni­ków (np. żonę lub cór­kę) opie­ki nad poszko­do­wa­nym nie pozba­wia go pra­wa żąda­nia zwięk­szo­nej z tego tytu­łu ren­ty. Nale­ży pod­kre­ślić, iż jeże­li w chwi­li wyda­nia wyro­ku szko­dy nie da się dokład­nie usta­lić, poszko­do­wa­ne­mu może być przy­zna­na ren­ta tym­cza­so­wa.

Jednorazowe odszkodowanie zamiast renty

Na żąda­nie poszko­do­wa­ne­go zamiast ren­ty docho­dzi­my jed­no­ra­zo­we­go odszko­do­wa­nia w szcze­gól­no­ści, gdy poszko­do­wa­ny stał się inwa­li­dą, a przy­zna­nie jed­no­ra­zo­wej rekom­pen­sa­ty pie­nięż­nej uła­twi mu wyko­ny­wa­nie nowe­go zawo­du. Waż­nym powo­dem uza­sad­nia­ją­cym przy­zna­nie jed­no­ra­zo­wej rekom­pen­sa­ty pie­nięż­nej mogą być tak­że oko­licz­no­ści wska­zu­ją­ce, iż przy­szłe raty nie będą mogły być egze­kwo­wa­ne, np. w przy­pad­ku wyjaz­du dłuż­ni­ka na sta­łe za gra­ni­cę bez pozo­sta­wie­nia mająt­ku w kra­ju. Jed­no­ra­zo­wą rekom­pen­sa­tę pie­nięż­ną usta­la się przy uwzględ­nie­niu wszyst­kich oko­licz­no­ści, w szcze­gól­no­ści wyso­ko­ści ren­ty, wie­ku oso­by upraw­nio­nej, praw­do­po­do­bień­stwa dłu­go­ści jej życia lub cza­su trwa­nia ren­ty. Nota­be­ne jed­no­ra­zo­we odszko­do­wa­nie wypła­co­ne przez pra­co­daw­cę nie pod­le­ga odli­cze­niu od przy­słu­gu­ją­ce­mu poszko­do­wa­ne­mu zadość­uczy­nie­niu pie­nięż­ne­mu. Nale­ży pod­kre­ślić, iż sąd może doko­nać zamia­ny ren­ty na jed­no­ra­zo­we odszko­do­wa­nie mimo bra­ku zgod­nej woli stron.

Przedawnienie

Rosz­cze­nie o napra­wie­nie szko­dy ule­ga co do zasa­dy przedaw­nie­niu z upły­wem lat trzech od dnia, w któ­rym poszko­do­wa­ny dowie­dział się o szko­dzie i o oso­bie obo­wią­za­nej do jej napra­wie­nia. Jest to istot­ne, gdyż po upły­wie ter­mi­nu przedaw­nie­nia spraw­ca szko­dy może uchy­lić się od napra­wie­nia szko­dy.

W razie jakich­kol­wiek pytań lub wąt­pli­wo­ści zachę­ca­my do kon­tak­tu z Kan­ce­la­rią Praw­ną.

Opłaty półkowe

Czyn nieuczciwej konkurencji

Docho­dzi­my zwro­tu kwot pie­nięż­nych pobie­ra­nych przez sie­ci han­dlo­we od dostaw­ców za przy­ję­cie towa­ru do sprze­da­ży (tzw. opła­ty pół­ko­we). Zgod­nie z art. 15 ust. 1 pkt 4 usta­wy z dnia 16 kwiet­nia 1993 r. o zwal­cza­niu nie­uczci­wej kon­ku­ren­cji (dalej „Usta­wa”), czy­nem nie­uczci­wej kon­ku­ren­cji jest utrud­nia­nie innym przed­się­bior­com dostę­pu do ryn­ku przez pobie­ra­nie innych niż mar­ża han­dlo­wa opłat za przy­ję­cie towa­ru do sprze­da­ży. W przy­pad­ku zaś doko­na­nia czy­nu nie­uczci­wej kon­ku­ren­cji, przed­się­bior­ca, któ­re­go inte­res został zagro­żo­ny lub naru­szo­ny, może żądać wyda­nia bez­pod­staw­nie uzy­ska­nych korzy­ści, na zasa­dach ogól­nych. Prze­pi­sy Usta­wy słu­żą bowiem eli­mi­na­cji nie­po­żą­da­nych zja­wisk w dzia­łal­no­ści gospo­dar­czej, w tym prze­ja­wów zacho­wań mono­po­li­stycz­nych, tak­że w płasz­czyź­nie kon­trak­to­wej.

Utrudnianie dostępu do rynku

Pobie­ra­nie kwot pie­nięż­nych za przy­ję­cie towa­rów do sprze­da­ży jest sprzecz­ne z pra­wem i dobry­mi oby­cza­ja­mi. Jest to dzia­ła­nie naru­sza­ją­ce inte­res dostaw­ców, ponie­waż utrud­nia im dostę­pu do ryn­ku. Mało tego w przy­pad­ku uzna­nia, iż doszło do pobie­ra­nia kwot pie­nięż­nych za przy­ję­cie towa­rów do sprze­da­ży nie jest koniecz­ne dodat­ko­wo wyka­zy­wa­nie, że w jego następ­stwie nastą­pi­ło utrud­nia­nie innym przed­się­bior­com dostę­pu do ryn­ku. To sam usta­wo­daw­ca prze­są­dził bowiem o tym, że to zacho­wa­nie zosta­ło zakwa­li­fi­ko­wa­ne jako postać czy­nu nie­uczci­wej kon­ku­ren­cji, zwa­ne­go utrud­nia­niem innym przed­się­bior­com dostę­pu do ryn­ku. W dodat­ku pod poję­ciem „ryn­ku”, o któ­rym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 4 Usta­wy nale­ży rozu­mieć rynek wykre­owa­ny pomię­dzy stro­na­mi trans­ak­cji dosta­wy. Kwe­stia, jaką pozy­cję zaj­mu­je sieć han­dlo­wa na ryn­ku, jest zatem dru­go­rzęd­na dla oce­ny czy­nu nie­uczci­wej kon­ku­ren­cji w posta­ci zastrze­że­nia kwot pie­nięż­nych za dopusz­cze­nie towa­rów do obro­tu.

Nieuczciwy charakter opłat półkowych

Zasad­ni­cze zna­cze­nie przy oce­nie czy doszło do pobie­ra­nia opłat pół­ko­wych ma nie­uczci­wy cha­rak­ter takie­go utrud­nie­nia. Nie­wąt­pli­wie z ele­men­tem nie­uczci­wo­ści w dzia­ła­niu sie­ci han­dlo­wej mamy do czy­nie­nia m.in. wów­czas, gdy opła­ty mar­ke­tin­go­we pono­szo­ne przez dostaw­cę są dla nie­go nie­współ­mier­nie więk­szym obcią­że­niem finan­so­wym niż kosz­ty stwo­rze­nia samo­dziel­nej akcji mar­ke­tin­go­wej. O pobie­ra­niu kwot pie­nięż­nych za przy­ję­cie towa­rów do sprze­da­ży może świad­czyć m.in. powszech­ność prak­ty­ki zawie­ra­nia umów mar­ke­tin­go­wych towa­rzy­szą­cych umo­wie sprze­da­ży towa­rów do sie­ci han­dlo­wej (z każ­dym dostaw­cą towa­rów), zachwia­nie odpo­wied­niej, rze­czo­wej i finan­so­wej rela­cji poro­zu­mień mar­ke­tin­go­wych w odnie­sie­niu do sprze­da­wa­nych do sie­ci han­dlo­wej towa­rów (zja­wi­sko tzw. nad­mar­ke­tin­gu), narzu­ca­nie dostaw­cy odpo­wied­nich posta­ci wie­lu raba­tów, two­rze­nia nie­ja­snych z punk­tu widze­nia umo­wy głów­nej (umo­wy sprze­da­ży) tzw. budże­tów pro­mo­cyj­nych oraz zawie­ra­nie umów o pro­mo­cję towa­ru reno­mo­wa­ne­go itp.

Nale­ży pod­kre­ślić, iż delikt pobie­ra­nia innych niż mar­ża han­dlo­wa opłat za przy­ję­cie towa­ru do sprze­da­ży może przy­brać postać, zawie­ra­nych obok umo­wy sprze­da­ży tego towa­ru do dużej sie­ci han­dlo­wej, tzw. poro­zu­mień mar­ke­tin­go­wo-pro­mo­cyj­nych. Nie ma decy­du­ją­ce­go zna­cze­nia sama praw­na sku­tecz­ność towa­rzy­szą­cych umo­wie sprze­da­ży poro­zu­mień mar­ke­tin­go­wo-pro­mo­cyj­nych, jeże­li uzy­ska­na przez kupu­ją­ce­go kwo­ta pie­nięż­na ozna­cza pobra­nie od sprze­da­ją­ce­go innych niż mar­ża han­dlo­wa opłat za przy­ję­cie towa­ru do sprze­da­ży. W takiej bowiem sytu­acji dostaw­ca jest upraw­nio­ny do docho­dze­nia rosz­cze­nia o zwrot bez­pod­staw­nie uzy­ska­nych korzy­ści z tytu­łu pobra­nia tzw. opłat pół­ko­wych.

Nie ule­ga wąt­pli­wo­ści, iż za ekwi­wa­lent z tytu­łu pobie­ra­ne­go raba­tu nie moż­na uznać zobo­wią­za­nia się do „pro­mo­wa­nia pro­duk­tów fir­my poprzez eks­po­no­wa­nie na swo­ich rega­łach wysta­wien­ni­czych” bez wska­za­nia na czym szcze­gól­nym mia­ła­by pole­gać doko­ny­wa­na przez sieć han­dlo­wą pro­mo­cja. Nie­zbęd­nym bowiem ele­men­tem ofe­ro­wa­nia klien­tom towa­ru w skle­pie jest jego umiesz­cze­nie na pół­ce skle­po­wej.

Rów­nież świad­cze­nie przez sie­ci han­dlo­we na rzecz dostaw­ców usług logi­stycz­nych jest uzna­wa­ne przez sądy za czyn nie­uczci­wej kon­ku­ren­cji z uwa­gi na brak moż­li­wo­ści ich nego­cja­cji, brak moż­li­wo­ści kon­ty­nu­owa­nia współ­pra­cy han­dlo­wej bez korzy­sta­nia z tych usług, decy­do­wa­nie wyłącz­nie przez sieć han­dlo­wą o miej­scu dosta­wy kon­kret­nej par­tii towa­ru, jak rów­nież brak wpły­wu dostaw­cy na ilość, rodzaj zamó­wio­ne­go towa­ru i czę­sto­tli­wość zamó­wień.

Nali­cze­nie dodat­ko­wej kwo­ty pie­nięż­nej, sta­no­wią­cej świad­cze­nie bez ekwi­wa­len­tu, może być kwa­li­fi­ko­wa­ne jako pobie­ra­nie opłat za przy­ję­cie towa­rów do sprze­da­ży. Nale­ży pod­kre­ślić, iż dla oce­ny cha­rak­te­ru okre­ślo­ne­go świad­cze­nia decy­du­ją­ca powin­na być nie nazwa, lecz rze­czy­wi­sta treść tego świad­cze­nia, doko­na­na na pod­sta­wie obiek­tyw­nej ana­li­zy cało­kształ­tu oko­licz­no­ści fak­tycz­nych.

Przy oce­nie tego, czy docho­dzi do pobie­ra­nia przez odbior­cę towa­rów opłat pół­ko­wych, nale­ży brać pod uwa­gę nie tyl­ko sam czyn­nik for­mal­no — praw­ny (tj. ist­nie­nie odpo­wied­nich poro­zu­mień ze sprze­da­ją­cym, umiesz­czo­nych w tre­ści umo­wy o współ­pra­cę, w umo­wie sprze­da­ży lub nawet odręb­nych), ale tak­że — fak­tycz­ne ukształ­to­wa­nie rela­cji han­dlo­wej pomię­dzy dostaw­cą i odbior­cą towa­ru. Decy­du­ją­ce zna­cze­nie ma han­dlo­wy sens takich opłat (tj. w czy­im inte­re­sie je osta­tecz­nie zastrze­żo­no), w jaki spo­sób (przy peł­nej lub ogra­ni­czo­nej swo­bo­dzie nego­cja­cyj­nej stron) i jakie osta­tecz­nie inne jesz­cze oko­licz­no­ści ukształ­to­wa­ły fak­tycz­ną rela­cję han­dlo­wą mię­dzy przed­się­bior­ca­mi.

Rzecz jasna, każ­da z kwot pie­nięż­nych pobra­nych przez sieć han­dlo­wą powin­na być oce­nia­na indy­wi­du­al­nie z punk­tu widze­nia tre­ści art. 15 ust. 1 pkt 4 Usta­wy. Każ­da z nich bowiem może sta­no­wić odręb­ny delikt nie­uczci­wej kon­ku­ren­cji. Jed­nak­że więk­sza ilość opłat zastrze­ga­nych mię­dzy tymi samy­mi współ­pra­cu­ją­cy­mi przed­się­bior­ca­mi w odnie­sie­niu do tej ilo­ści towa­rów, może mieć rów­nież zna­cze­nie dla okre­śle­nia cech wspo­mnia­nej, rze­czy­wi­stej rela­cji han­dlo­wej mię­dzy tymi przed­się­bior­ca­mi.

W świe­tle powyż­sze­go oko­licz­no­ści zastrze­ga­nia i pobie­ra­nia kwot pie­nięż­nych mają decy­du­ją­ce zna­cze­nie przy oce­nie czy doszło do ukształ­to­wa­nia się mię­dzy stro­na­mi fak­tycz­nej wię­zi han­dlo­wej o cechach delik­tu z art. 15 ust. 1 pkt 4 Usta­wy. Zna­cze­nie mają w szcze­gól­no­ści takie oko­licz­no­ści jak: 1) brak real­ne­go wpły­wu dostaw­cy na decy­zje o sko­rzy­sta­niu z usług ofe­ro­wa­nych przez sieć han­dlo­wą, na ich wybór i tak­że na ich wyso­kość (adhe­zyj­ność poro­zu­mień o opła­tach, jed­no­stron­nie narzu­co­nych dostaw­cy, brak dowo­dów swo­bod­nej nego­cja­cji stron) 2) znacz­na licz­ba opłat, 3) nie­do­okre­ślo­ność przed­mio­tu świad­cze­nia, wyłą­cza­ją­ca moż­li­wość oce­ny wyko­na­nia usłu­gi, 4) nie­moż­li­wość wpły­wa­nia przez dostaw­cę na reali­za­cję usług, 5) pro­cen­to­wo okre­śla­nie wyna­gro­dze­nia dla sie­ci han­dlo­wej itd.

W razie jakich­kol­wiek pytań lub wąt­pli­wo­ści zachę­ca­my do kon­tak­tu z Kan­ce­la­rią Praw­ną.

Pomoc frankowiczom

Pomoc frankowiczom

Klauzule abuzywne stosowane przez instytucje finansowe

Wystę­pu­je­my do sądów o uzna­nie nie­do­zwo­lo­nych posta­no­wień umow­nych za nie­wią­żą­ce naszych klien­tów. Docho­dzi­my zwro­tu świad­cze­nia nie­na­leż­ne­go od pod­mio­tów sto­su­ją­cych klau­zu­le nie­do­zwo­lo­ne (klau­zu­le abu­zyw­ne), w szcze­gól­no­ści uzy­sku­je­my zwrot nie­na­leż­nie pobra­nych kwot z tytu­łu dowol­ne­go usta­la­nia przez ban­ki kur­sów walut oraz wyso­ko­ści opro­cen­to­wa­nia. Ban­ki sto­su­ją bowiem w umo­wach z klien­ta­mi klau­zu­le, któ­re są nie­do­zwo­lo­ne w świe­tle orzecz­nic­twa Sądu Ochro­ny Kon­ku­ren­cji i Kon­su­men­tów. Tytu­łem przy­kła­du Sąd Ochro­ny Kon­ku­ren­cji i Kon­su­men­tów uznał nastę­pu­ją­ce posta­no­wie­nie umow­ne sto­so­wa­ne przez BRE Bank S.A. za klau­zu­lę abu­zyw­ną: „Raty kapi­ta­ło­wo-odset­ko­we oraz raty odset­ko­we spła­ca­ne są w zło­tych po uprzed­nim ich prze­li­cze­niu wg kur­su sprze­da­ży CHF z tabe­li kur­so­wej BRE Ban­ku S.A. obo­wią­zu­ją­ce­go na dzień spła­ty z godzi­ny 14:50”. (wyrok z dnia 27 grud­nia 2010 r., sygn. akt XVII AmC 1531/09). Zastrze­ga­jąc powyż­sze posta­no­wie­nie bank zagwa­ran­to­wał sobie pra­wo do dowol­ne­go okre­śla­nia wyso­ko­ści rat kre­dy­tu walo­ry­zo­wa­ne­go kur­sem CHF poprzez usta­la­nie w tabe­lach kur­so­wych war­to­ści spre­adu walu­to­we­go oraz kur­su sprze­da­ży fran­ka szwaj­car­skie­go. Tym samym wyso­kość kur­su fran­ka szwaj­car­skie­go okre­śla­ne­go przez bank nie pozo­sta­wa­ła w okre­ślo­nej rela­cji do kur­su śred­nie­go ogła­sza­ne­go przez Naro­do­wy Bank Pol­ski lub aktu­al­ne­go kur­su ukształ­to­wa­ne­go przez rynek walu­to­wy.

Odzy­sku­je­my rów­nież opła­ty likwi­da­cyj­ne prze­wi­dzia­ne w poli­sach na życie z ubez­pie­cze­nio­wym fun­du­szem kapi­ta­ło­wym. Docho­dzi­my zwro­tu kwot uisz­czo­nych ban­kom z tytu­łu ubez­pie­cze­nia niskie­go wkła­du. Powyż­sze kwo­ty pobie­ra­ne przez towa­rzy­stwa ubez­pie­cze­nio­we oraz ban­ki pro­wa­dzą bowiem do prze­rzu­ce­nia na kon­su­men­tów kosz­tów, któ­re powin­ny być zali­czo­ne do ryzy­ka pro­wa­dzo­nej przez insty­tu­cje finan­so­we dzia­łal­no­ści gospo­dar­czej.

Sądowa kontrola incydentalna

Jeśli kon­su­ment, któ­ry zawarł umo­wę z przed­się­bior­cą sto­su­ją­cym klau­zu­le nie­do­zwo­lo­ne, chce zakwe­stio­no­wać te posta­no­wie­nia umow­ne, powi­nien wnieść powódz­two do sądu cywil­ne­go. Sąd cywil­ny doko­na bowiem kon­tro­li incy­den­tal­nej i roz­strzy­gnie o indy­wi­du­al­nych rosz­cze­niach kon­su­men­ta, co pozwo­li np. na otrzy­ma­nie przez kon­su­men­ta zwro­tu świad­cze­nia nie­na­leż­ne­go od przed­się­bior­cy sto­su­ją­ce­go klau­zu­le nie­do­zwo­lo­ne.

Klauzule abuzywne

Nale­ży pod­kre­ślić, iż posta­no­wie­nia umo­wy zawie­ra­nej z kon­su­men­tem nie­uzgod­nio­ne indy­wi­du­al­nie nie wią­żą go, jeże­li kształ­tu­ją jego pra­wa i obo­wiąz­ki w spo­sób sprzecz­ny z dobry­mi oby­cza­ja­mi, rażą­co naru­sza­jąc jego inte­re­sy (klau­zu­le nie­do­zwo­lo­ne). Nie doty­czy to posta­no­wień okre­śla­ją­cych głów­ne świad­cze­nia stron, w tym cenę lub wyna­gro­dze­nie, jeże­li zosta­ły sfor­mu­ło­wa­ne w spo­sób jed­no­znacz­ny. W przy­pad­ku gdy klau­zu­le nie­do­zwo­lo­ne nie wią­żą kon­su­men­ta, stro­ny są zwią­za­ne umo­wą w pozo­sta­łym zakre­sie. Nie­uzgod­nio­ne indy­wi­du­al­nie są zaś te posta­no­wie­nia umo­wy, na któ­rych treść kon­su­ment nie miał rze­czy­wi­ste­go wpły­wu, w szcze­gól­no­ści odno­si się to do posta­no­wień umo­wy prze­ję­tych z wzor­ca umo­wy zapro­po­no­wa­ne­go kon­su­men­to­wi przez kon­tra­hen­ta. Cię­żar dowo­du, że posta­no­wie­nie zosta­ło uzgod­nio­ne indy­wi­du­al­nie, spo­czy­wa na tym, kto się na to powo­łu­je. W dodat­ku oce­ny zgod­no­ści posta­no­wie­nia umo­wy z dobry­mi oby­cza­ja­mi doko­nu­je się według sta­nu z chwi­li zawar­cia umo­wy, bio­rąc pod uwa­gę jej treść, oko­licz­no­ści zawar­cia oraz uwzględ­nia­jąc umo­wy pozo­sta­ją­ce w związ­ku z umo­wą obej­mu­ją­cą posta­no­wie­nie będą­ce przed­mio­tem oce­ny.

W razie wąt­pli­wo­ści uwa­ża się, że klau­zu­la­mi nie­do­zwo­lo­ny­mi są te, któ­re w szcze­gól­no­ści:

  1. sta­no­wią, iż kon­tra­hent kon­su­men­ta będzie pono­sił odpo­wie­dzial­ność jedy­nie w przy­pad­ku speł­nie­nia przez kon­su­men­ta nad­mier­nie uciąż­li­wych for­mal­no­ści;
  2. wyłą­cza­ją odpo­wie­dzial­ność kon­tra­hen­ta kon­su­men­ta za nie­wy­ko­na­nie lub nie­na­le­ży­te wyko­na­nie zobo­wią­za­nia;
  3. prze­wi­du­ją roz­po­zna­nie spra­wy przez sąd, któ­ry w świe­tle obo­wią­zu­ją­cych prze­pi­sów nie jest sądem miej­sco­wo wła­ści­wym do roz­po­zna­nia spra­wy;
  4. uza­leż­nia­ją zawar­cie umo­wy od zawar­cia innej umo­wy, nie­ma­ją­cej bez­po­śred­nie­go związ­ku z daną umo­wą;
  5. przy­zna­ją kon­tra­hen­to­wi kon­su­men­ta upraw­nie­nie do pod­wyż­sze­nia wyna­gro­dze­nia po zawar­ciu umo­wy, nie przy­zna­jąc jed­no­cze­śnie w umo­wie kon­su­men­to­wi
    upraw­nie­nia do odstą­pie­nia od umo­wy;
  6. wyłą­cza­ją upraw­nie­nie kon­su­men­ta do potrą­ce­nia przy­słu­gu­ją­cej mu wie­rzy­tel­no­ści z wie­rzy­tel­no­ścią dru­giej stro­ny;
  7. w przy­pad­ku roz­wią­za­nia umo­wy pozba­wia­ją kon­su­men­ta pra­wa żąda­nia zwro­tu świad­cze­nia speł­nio­ne­go wcze­śniej niż świad­cze­nie kon­tra­hen­ta;
  8. zastrze­ga­ją dla kon­su­men­ta rażą­co krót­ki ter­min do zło­że­nia oświad­cze­nia o nie­prze­dłu­ża­niu umo­wy zawar­tej na czas ozna­czo­ny;
  9. sta­no­wią, iż wyłącz­nie kon­tra­hent kon­su­men­ta będzie upraw­nio­ny do wypo­wie­dze­nia umo­wy;
  10. prze­wi­du­ją obo­wią­zek zapła­ty przez kon­su­men­ta odstęp­ne­go w wyso­ko­ści rażą­co wygó­ro­wa­nej.

W dodat­ku przed­się­bior­ca nie może żądać od kon­su­men­ta opła­ty za sko­rzy­sta­nie z okre­ślo­ne­go spo­so­bu zapła­ty prze­wyż­sza­ją­cej ponie­sio­ne przez przed­się­bior­cę kosz­ty w związ­ku z tym spo­so­bem zapła­ty.

Sądowa kontrola abstrakcyjna

Oprócz kon­tro­li incy­den­tal­nej, któ­rej doko­nu­je sąd cywil­ny, kon­tro­li abs­trak­cyj­nej doko­nu­je Pre­zes Urzę­du Ochro­ny Kon­ku­ren­cji i Kon­su­men­tów (UOKiK). Jeże­li Pre­zes UOKiK stwier­dzi sto­so­wa­nie przez przed­się­bior­cę we wzor­cach umów zawie­ra­nych z kon­su­men­ta­mi nie­do­zwo­lo­nych posta­no­wień umow­nych, wów­czas wyda­je decy­zję o uzna­niu posta­no­wie­nia wzor­ca umo­wy za nie­do­zwo­lo­ne i zaka­zu­je jego wyko­rzy­sty­wa­nia. W decy­zji Pre­zes UOKIK może w szcze­gól­no­ści zobo­wią­zać przed­się­bior­cę do: 1) poin­for­mo­wa­nia kon­su­men­tów, któ­rzy zawar­li umo­wy na pod­sta­wie wzor­ca umo­wy, o uzna­niu za nie­do­zwo­lo­ne posta­no­wie­nia tego wzor­ca; 2) zło­że­nia jed­no­krot­ne­go lub wie­lo­krot­ne­go oświad­cze­nia okre­ślo­ne­go w decy­zji; 3) publi­ka­cji decy­zji na koszt przed­się­bior­cy.

Nale­ży pod­kre­ślić, iż doko­ny­wa­na przez Pre­ze­sa UOKiK kon­tro­la abs­trak­cyj­na pole­ga na ana­li­zie posta­no­wień zawar­tych we wzor­cach umów, a nie umów fak­tycz­nie zawar­tych z klien­ta­mi (kon­su­men­ta­mi). Pre­zes UOKiK nie roz­strzy­ga zatem o indy­wi­du­al­nych rosz­cze­niach kon­su­men­tów. Pra­wo­moc­na decy­zja o uzna­niu posta­no­wie­nia wzor­ca umo­wy za nie­do­zwo­lo­ne odno­si zaś sku­tek zarów­no wobec przed­się­bior­cy, co do któ­re­go stwier­dzo­no sto­so­wa­nie nie­do­zwo­lo­nej klau­zu­li umow­nej, jak rów­nież wobec wszyst­kich kon­su­men­tów, będą­cych stro­na­mi umów zawar­tych na pod­sta­wie wska­za­ne­go w decy­zji wzor­ca. Nota­be­ne decy­zje Pre­ze­sa UOKiK publi­ko­wa­ne są na stro­nie inter­ne­to­wej UOKiK.

Rejestr klauzul niedozwolonych

Nale­ży pod­kre­ślić, iż przed 17 kwiet­nia 2016 r. kon­tro­li abs­trak­cyj­nej posta­no­wień wzor­ców umo­wy doko­ny­wał jedy­nie Sąd Ochro­ny Kon­ku­ren­cji i Kon­su­men­tów (SOKiK). Obec­nie SOKiK o nie­do­zwo­lo­nym cha­rak­te­rze posta­no­wień umow­nych roz­strzy­ga tyl­ko w spra­wach, w któ­rych pozwy do SOKiK’u wnie­sio­no przed 17 kwiet­nia 2016 r. Nota­be­ne klau­zu­le umow­ne uzna­ne przez SOKiK w tych­że spra­wach za nie­do­zwo­lo­ne są nadal wpi­sy­wa­ne do reje­stru klau­zul nie­do­zwo­lo­nych.

Wzorzec umowy

Nale­ży pod­kre­ślić, iż usta­lo­ny przez jed­ną ze stron wzo­rzec umo­wy, w szcze­gól­no­ści ogól­ne warun­ki umów, wzór umo­wy, regu­la­min, wią­że dru­gą stro­nę, jeże­li został jej dorę­czo­ny przed zawar­ciem umo­wy. Jed­nak­że w razie gdy posłu­gi­wa­nie się wzor­cem jest w sto­sun­kach dane­go rodza­ju zwy­cza­jo­wo przy­ję­te, wią­że on tak­że wte­dy, gdy dru­ga stro­na mogła się z łatwo­ścią dowie­dzieć o jego tre­ści. Powyż­sze nie doty­czy jed­nak umów zawie­ra­nych z udzia­łem kon­su­men­tów, z wyjąt­kiem umów powszech­nie zawie­ra­nych w drob­nych, bie­żą­cych spra­wach życia codzien­ne­go. Nato­miast jeże­li jed­na ze stron posłu­gu­je się wzor­cem umo­wy w posta­ci elek­tro­nicz­nej, powin­na udo­stęp­nić go dru­giej stro­nie przed zawar­ciem umo­wy w taki spo­sób, aby mogła ona wzo­rzec ten prze­cho­wy­wać i odtwa­rzać w zwy­kłym toku czyn­no­ści. Wzo­rzec wyda­ny w cza­sie trwa­nia sto­sun­ku umow­ne­go o cha­rak­te­rze cią­głym wią­że dru­gą stro­nę, jeże­li zosta­ły zacho­wa­ne ww. wyma­ga­nia, a stro­na nie wypo­wie­dzia­ła umo­wy w naj­bliż­szym ter­mi­nie wypo­wie­dze­nia.

Mało tego w razie sprzecz­no­ści tre­ści umo­wy z wzor­cem umo­wy stro­ny są zwią­za­ne umo­wą. Wzo­rzec umo­wy zaś powi­nien być sfor­mu­ło­wa­ny jed­no­znacz­nie i w spo­sób zro­zu­mia­ły. Posta­no­wie­nia nie­jed­no­znacz­ne tłu­ma­czy się bowiem na korzyść kon­su­men­ta. Mało tego umo­wa mię­dzy przed­się­bior­ca­mi sto­su­ją­cy­mi róż­ne wzor­ce umów nie obej­mu­je tych posta­no­wień wzor­ców, któ­re są ze sobą sprzecz­ne. Przyj­mu­je się, iż umo­wa nie jest zawar­ta, gdy po otrzy­ma­niu ofer­ty stro­na umo­wy nie­zwłocz­nie zawia­do­mi dru­gą stro­nę, że nie zamie­rza zawie­rać umo­wy na powyż­szych warun­kach.

W razie jakich­kol­wiek pytań lub wąt­pli­wo­ści zachę­ca­my do kon­tak­tu z Kan­ce­la­rią praw­ną.

Masz pyta­nia lub wąt­pli­wo­ści?

Zadzwoń

801 50 10 50

Prawo konkurencji/ nieuczciwa konkurencja

Ofe­ru­je­my pomoc praw­ną w zakre­sie pra­wa kon­ku­ren­cji, w szcze­gól­no­ści w spra­wach doty­czą­cych nad­uży­wa­nia pozy­cji domi­nu­ją­cej, a tak­że kon­tro­li kon­cen­tra­cji przed­się­bior­ców. Dora­dza­my w zakre­sie hory­zon­tal­nych i wer­ty­kal­nych poro­zu­mień anty­kon­ku­ren­cyj­nych, mecha­ni­zmów ceno­wych i sys­te­mów dys­try­bu­cyj­nych, a tak­że w sto­so­wa­niu pro­gra­mu łago­dze­nia kar w spra­wach kar­te­lo­wych.

Wię­cej

Prawo zamówień publicznych

Ofe­ru­je­my pomoc praw­ną w zakre­sie postę­po­wań prze­tar­go­wych. Spo­rzą­dza­my opi­nie praw­ne doty­czą­ce sto­so­wa­nia prze­pi­sów o zamó­wie­niach publicz­nych. Repre­zen­tu­je­my klien­tów w postę­po­wa­niach przed Kra­jo­wą Izbą Odwo­ław­czą. Poma­ga­my w nego­cja­cjach warun­ków umów w spra­wie zamó­wie­nia publicz­ne­go. Dora­dza­my w kwe­stiach spor­nych doty­czą­cych wyko­na­nia zamó­wie­nia.

Wię­cej

Prawa autorskie/ prawo własności przemysłowej

Ofe­ru­je­my świad­cze­nie usług praw­nych w zakre­sie ochro­ny praw autor­skich m.in. w kwe­stiach zwią­za­nych z elek­tro­nicz­ną eks­plo­ata­cją dzieł. Spo­rzą­dza­my w szcze­gól­no­ści umo­wy licen­cyj­ne, a tak­że repre­zen­tu­je­my klien­tów w postę­po­wa­niach doty­czą­cych m.in. zatrzy­ma­nia na gra­ni­cy towa­rów naru­sza­ją­cych pra­wa wła­sno­ści inte­lek­tu­al­nej.

Wię­cej

Ochrona danych osobowych

Ofe­ru­je­my świad­cze­nie usług praw­nych w zakre­sie ochro­ny danych oso­bo­wych, w tym w kwe­stiach doty­czą­cych ujaw­nia­nia tych­że danych upraw­nio­nym pod­mio­tom. Przy­go­to­wu­je­my umo­wy o powie­rze­nie prze­twa­rza­nia danych oso­bo­wych, a tak­że pro­ce­du­ry zarzą­dza­nia sys­te­mem infor­ma­tycz­nym słu­żą­cym do prze­twa­rza­nia tych­że danych.

Wię­cej

Obsługa prawna spółek/ fuzje i przejęcia

Ofe­ru­je­my bie­żą­cą obsłu­gę praw­ną spół­ek, obej­mu­ją­cą w szcze­gól­no­ści posie­dze­nia zarzą­dów i rad nad­zor­czych, zgro­ma­dze­nia wspól­ni­ków (wal­ne zgro­ma­dze­nia akcjo­na­riu­szy), zmia­ny umów spół­ek (sta­tu­tów) i regu­la­mi­nów, a tak­że uma­rza­nie i zasta­wia­nie udzia­łów (akcji). Dora­dza­my w zakre­sie ochro­ny inte­re­sów inwe­sto­rów mniej­szo­ścio­wych. Wspie­ra­my klien­tów w zakre­sie two­rze­nia i likwi­da­cji spół­ek, oddzia­łów, przed­sta­wi­cielstw, fun­da­cji i sto­wa­rzy­szeń.

Wię­cej

Umowy handlowe

Ofe­ru­je­my obsłu­gę kon­trak­tów han­dlo­wych, w szcze­gól­no­ści umów kre­dy­to­wych, umów typu sale-and-lease-back, umów o part­ner­stwie publicz­no-pry­wat­nym, umów ubez­pie­cze­nia oraz umów prze­wo­zu. Spo­rzą­dza­my umo­wy, któ­re w spo­sób opty­mal­ny zabez­pie­cza­ją inte­re­sy klien­tów.

Wię­cej

Prawo pracy

Ofe­ru­je­my pomoc praw­ną w zakre­sie indy­wi­du­al­nych i zbio­ro­wych sto­sun­ków pra­cy, a tak­że ubez­pie­czeń spo­łecz­nych. Dora­dza­my w kwe­stiach zwią­za­nych z roz­wią­za­niem umo­wy o pra­cę, sys­te­ma­mi wyna­gro­dzeń i świad­czeń oraz bez­pie­czeń­stwem i higie­ną pra­cy. Wspie­ra­my klien­tów w zakre­sie wybo­ru form zatrud­nie­nia, a tak­że restruk­tu­ry­za­cji zatrud­nie­nia, obej­mu­ją­cej w szcze­gól­no­ści zwol­nie­nia gru­po­we oraz trans­fe­ry pra­cow­ni­ków. Poma­ga­my klien­tom w pro­wa­dzo­nych przez nich nego­cja­cjach ze związ­ka­mi zawo­do­wy­mi, doty­czą­cych m.in. ukła­dów zbio­ro­wych pra­cy.

Wię­cej

Prawo nieruchomości

Ofe­ru­je­my obsłu­gę praw­ną trans­ak­cji sprze­da­ży nie­ru­cho­mo­ści. Dora­dza­my w szcze­gól­no­ści w zakre­sie finan­so­wa­nia naby­wa­nia nie­ru­cho­mo­ści, a tak­że usta­la­my stan praw­ny nie­ru­cho­mo­ści. Spo­rzą­dza­my m.in. umo­wy o robo­ty budow­la­ne, umo­wy sprze­da­ży nie­ru­cho­mo­ści, umo­wy dewe­lo­per­skie, umo­wy o zarzą­dza­nie nie­ru­cho­mo­ścią oraz umo­wy naj­mu.

Wię­cej

Prawo telekomunikacyjne/ prawo nowych technologii

Ofe­ru­je­my świad­cze­nie usług praw­nych w zakre­sie pra­wa tele­ko­mu­ni­ka­cyj­ne­go. Spo­rzą­dza­my w szcze­gól­no­ści umo­wy o dostęp tele­ko­mu­ni­ka­cyj­ny, a tak­że umo­wy i regu­la­mi­ny doty­czą­ce świad­cze­nia usług tele­ko­mu­ni­ka­cyj­nych. Poma­ga­my przy pro­jek­tach roz­wo­ju sie­ci tele­ko­mu­ni­ka­cyj­nych. Repre­zen­tu­je­my klien­tów w postę­po­wa­niach przed Pre­ze­sem Urzę­du Komu­ni­ka­cji Elek­tro­nicz­nej.

Wię­cej

Prawo mediów

Ofe­ru­je­my obsłu­gę praw­ną w zakre­sie regu­la­cji doty­czą­cych poszcze­gól­nych mediów, jak pra­sa, radio, tele­wi­zja oraz Inter­net. Dora­dza­my w kwe­stiach doty­czą­cych m.in. ogra­ni­cze­nia rekla­my okre­ślo­nych rodza­jów towa­rów i usług, ochro­ny danych oso­bo­wych użyt­kow­ni­ków ser­wi­sów inter­ne­to­wych oraz wyko­rzy­sta­nia baz danych w dzia­ła­niach rekla­mo­wych. Oce­nia­my w szcze­gól­no­ści zgod­ność z pra­wem mate­ria­łów redak­cyj­nych prze­zna­czo­nych do publi­ka­cji.

Wię­cej

Prawo Unii Europejskiej

Ofe­ru­je­my świad­cze­nie usług praw­nych w zakre­sie pra­wa Unii Euro­pej­skiej. Wspie­ra­my klien­tów w sto­so­wa­niu przez nich wła­ści­wych prze­pi­sów pra­wa UE, w tym zwią­za­nych ze swo­bo­dą przed­się­bior­czo­ści, a tak­że ze swo­bod­nym prze­pły­wem towa­rów, usług, kapi­ta­łów i osób.

Wię­cej