Windykacja Warszawa

W celu uzna­nia za bez­sku­tecz­ną czyn­no­ści praw­nej dłuż­ni­ka doko­na­nej z pokrzyw­dze­niem naszych klien­tów (wie­rzy­cie­li) nasza Kan­ce­la­ria praw­na ofe­ru­je wystą­pie­nie z tzw. powódz­twem pau­liań­skim (skar­ga pau­liań­ska) prze­ciw­ko oso­bie trze­ciej, któ­ra wsku­tek tej czyn­no­ści uzy­ska­ła korzyść mająt­ko­wą. Każ­dy z wie­rzy­cie­li może bowiem żądać w takiej sytu­acji uzna­nia tej czyn­no­ści za bez­sku­tecz­ną w sto­sun­ku do nie­go, jeże­li dłuż­nik dzia­łał ze świa­do­mo­ścią pokrzyw­dze­nia wie­rzy­cie­li, a oso­ba trze­cia o tym wie­dzia­ła lub przy zacho­wa­niu nale­ży­tej sta­ran­no­ści mogła się dowie­dzieć. Jed­nak­że w sytu­acji, w któ­rej oso­ba trze­cia roz­po­rzą­dzi­ła uzy­ska­ną korzy­ścią, pro­wa­dzi­my w imie­niu wie­rzy­cie­li win­dy­ka­cję bez­po­śred­nio prze­ciw­ko oso­bie, na któ­rej rzecz roz­po­rzą­dze­nie nastą­pi­ło, jeże­li oso­ba ta wie­dzia­ła o oko­licz­no­ściach uza­sad­nia­ją­cych uzna­nie czyn­no­ści dłuż­ni­ka za bez­sku­tecz­ną albo jeże­li roz­po­rzą­dze­nie było nieodpłatne.

Nale­ży pod­kre­ślić, iż czyn­ność praw­na dłuż­ni­ka jest doko­na­na z pokrzyw­dze­niem wie­rzy­cie­li, jeże­li wsku­tek tej czyn­no­ści dłuż­nik stał się nie­wy­pła­cal­ny albo stał się nie­wy­pła­cal­ny w wyż­szym stop­niu, niż był przed doko­na­niem czyn­no­ści. Jeże­li wsku­tek czyn­no­ści praw­nej dłuż­ni­ka doko­na­nej z pokrzyw­dze­niem wie­rzy­cie­li uzy­ska­ła korzyść mająt­ko­wą oso­ba będą­ca z dłuż­ni­kiem w bli­skim sto­sun­ku, domnie­my­wa się, że oso­ba ta wie­dzia­ła, iż dłuż­nik dzia­łał ze świa­do­mo­ścią pokrzyw­dze­nia wie­rzy­cie­li. Z powyż­szym domnie­ma­niem mamy rów­nież do czy­nie­nia, jeże­li wsku­tek czyn­no­ści praw­nej dłuż­ni­ka doko­na­nej z pokrzyw­dze­niem wie­rzy­cie­li korzyść mająt­ko­wą uzy­skał przed­się­bior­ca pozo­sta­ją­cy z dłuż­ni­kiem w sta­łych sto­sun­kach gospodarczych.

W dodat­ku, jeże­li wsku­tek czyn­no­ści praw­nej doko­na­nej przez dłuż­ni­ka z pokrzyw­dze­niem wie­rzy­cie­li oso­ba trze­cia uzy­ska­ła korzyść mająt­ko­wą bez­płat­nie, wie­rzy­ciel może żądać uzna­nia czyn­no­ści za bez­sku­tecz­ną, cho­ciaż­by oso­ba ta nie wie­dzia­ła i nawet przy zacho­wa­niu nale­ży­tej sta­ran­no­ści nie mogła się dowie­dzieć, że dłuż­nik dzia­łał ze świa­do­mo­ścią pokrzyw­dze­nia wie­rzy­cie­li. Jeże­li w chwi­li daro­wi­zny dłuż­nik był nie­wy­pła­cal­ny, domnie­my­wa się, iż dzia­łał ze świa­do­mo­ścią pokrzyw­dze­nia wie­rzy­cie­li. To samo doty­czy wypad­ku, gdy dłuż­nik stał się nie­wy­pła­cal­ny wsku­tek doko­na­nia darowizny.

Powyż­sze ma zasto­so­wa­nie rów­nież w przy­pad­ku, gdy dłuż­nik dzia­łał w zamia­rze pokrzyw­dze­nia przy­szłych wie­rzy­cie­li. Jeże­li jed­nak oso­ba trze­cia uzy­ska­ła korzyść mająt­ko­wą odpłat­nie, wie­rzy­ciel może żądać uzna­nia czyn­no­ści za bez­sku­tecz­ną tyl­ko wte­dy, gdy oso­ba trze­cia o zamia­rze dłuż­ni­ka wiedziała.

Nale­ży pod­kre­ślić, iż wie­rzy­ciel, wzglę­dem któ­re­go czyn­ność praw­na dłuż­ni­ka zosta­ła uzna­na za bez­sku­tecz­ną, może z pierw­szeń­stwem przed wie­rzy­cie­la­mi oso­by trze­ciej docho­dzić zaspo­ko­je­nia z przed­mio­tów mająt­ko­wych, któ­re wsku­tek czyn­no­ści uzna­nej za bez­sku­tecz­ną wyszły z mająt­ku dłuż­ni­ka albo do nie­go nie weszły. Nota­be­ne oso­ba trze­cia, któ­ra uzy­ska­ła korzyść mająt­ko­wą wsku­tek czyn­no­ści praw­nej dłuż­ni­ka doko­na­nej z pokrzyw­dze­niem wie­rzy­cie­li, może zwol­nić się od zadość­uczy­nie­nia rosz­cze­niu wie­rzy­cie­la żąda­ją­ce­go uzna­nia czyn­no­ści za bez­sku­tecz­ną, jeże­li zaspo­koi tego wie­rzy­cie­la albo wska­że mu wystar­cza­ją­ce do jego zaspo­ko­je­nia mie­nie dłużnika.